شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساس خستگی و عدم تحمل خود اشاره می‌کند. او از دوری و تنهایی در محیطی که در آن قرار دارد گلایه می‌کند و به بسنده کردن به کم‌ترین چیزها، حتی یک مور، در مقابل قدرت و عظمت سلیمان می‌پردازد. او به جای تکیه بر دنیای مادی و ثروت، به دنبال آرامش و خوشی در دل است و می‌خواهد از مسائل زندگی فانی فرار کند. در نهایت، شاعر به استراحت و آرامش در یک مکان ساکت و دلپذیر اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که مشغله‌های زندگی بیشتر از حد توانش شده‌اند.
چند باشم ز در دیر مغان دور، بس استاین قدر صبر که کردم من مخمور بس است
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که از در خانه میخانه دور ماندهام، دیگر لازم نیست بیشتر صبر کنم، زیرا این مقدار انتظار برای من کافی است و دیگر نمیخواهم مستی کنم.
ای سلیمان، چه به خیل و حشمت می نازیدر شکست تو کمر بستن یک مور بس است
هوش مصنوعی: ای سلیمان، به چه چیزی میبالید که به خاطر قدرت و جاه و جلال خود به خود میبالید؟ در حالی که برای شکستن تو، تنها یک مورچه کافی است که کمرش را ببندد.
توشه ی راه گلستان می گلگون کافی ستباربردار دل ما خر طنبور بس است!
هوش مصنوعی: برای سفر به سرزمین گل و زیبایی، نوازش عشق و احساس کافی است؛ دل ما چون باریست که تنها به یک نغمهی دلنشین نیاز دارد.
رحمی ای اختر طالع که دگر تاب نماندبر دلم چند زنی نیش چو زنبور بس است
هوش مصنوعی: ای ستاره خوش یمنی، کمی رحم کن، که دل من دیگر تاب و توان ندارد. همین که چند بار نیش بزنید همچون زنبور، برای من کافی است.
کیمیایی به از افیون نبود پیران راشاهد این سخنم فلفل و کافور بس است
هوش مصنوعی: بهتر از مواد مخدر، نعمتهای ارزشمندی وجود دارد که از آنها میتوان بهرهبرداری کرد. در این راستا، تجربه و آگاهی افراد میتواند نشانهای بر این حقیقت باشد و برای اثبات این موضوع، تنها اشاره به چیزهای معمولی و ساده مانند فلفل و کافور کافی است.
گوشه ای گیر به کشمیر سلیم و بنشینرفتن و آمدن اگره و لاهور بس است
هوش مصنوعی: در گوشهای از کشمیر آرام بگیر و بنشین، چرا که رفتن و آمدن به شهرهای بزرگ مثل لاهور کافی است.