شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت انسان‌ها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که هر کجا که انرژی و احساسی وجود دارد، از روح و چشم‌های ما برخواسته است. همچنین اشاره می‌کند که همت و تلاش ما حتی ذرات خاک را از زمین برمی‌دارد و به جای آن، همچون گوی خورشید به اوج می‌برد. شاعر نگران است که دشمن به سینه‌اش ضربه‌ای بزند، اما از قدرت درونی خود مطمئن است. او از آسمان درخواست می‌کند تا تا زمانی که زندگی دارد، او را سر و سامان دهد، زیرا احساس می‌کند که در جستجوی نان و زندگی، یکی از مهمانان مهم است. در نهایت، اشاره می‌کند که هر کسی به نوعی به دنبال کاری خوب و درست است و آسمان برای زنده نگه داشتن جانش آماده می‌شود.
هر کجا موجی ست، از مژگان ما برخاسته ستابر تر گردی ست کز دامان ما برخاسته ست
هوش مصنوعی: هر کجا که موجی ایجاد می‌شود، به خاطر اشکهای ماست و ابرهای نمناک نیز از دل ما نشأت میگیرد.
همت ما ذره را از خاک تنها برنداشتگوی خورشید از خم چوگان ما برخاسته ست
هوش مصنوعی: همت و تلاش ما به قدری قوی و موثر است که میتواند حتی ذرهای خاک را از زمین بلند کند. مانند این است که برای ما گویی از نور خورشید از چنگ ما بیرون آمده است.
سینه را دشمن سپر کرده ست پنداری که بازموی جوهر بر تن پیکان ما برخاسته ست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که دشمنان قلب و جان ما را در برابر آسیبها محافظت کردهاند، گویی که موی ناب از بدنه تیر ما بیرون زده و بر تن ما جلوهگری می‌کند.
ای فلک تا نیم جانی هست، سامانی بدهتا تو فکر نان کنی، مهمان ما برخاسته ست
هوش مصنوعی: ای آسمان، تا وقتی که نیمی از جانم باقی است، به من نظم و سامان ببخش تا بتوانم به فکر تأمین نان باشم، زیرا مهمان ما از جا برخاسته است.
هر کسی را از پی کاری سلیم انگیختندآسمان بر پا برای جان ما برخاسته ست
هوش مصنوعی: هر کسی برای انجام کاری خاص ترغیب شده است و اکنون آسمان به نفع جان ما در حال فعالیت و تلاطم است.