شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و عشق‌بازی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تنها کسی که می‌تواند به معشوق نگاه کند، خودش است و هیچ فرد دیگری را در این زمینه شایسته نمی‌داند. او از معشوق می‌خواهد که تنها بیاید، زیرا نیازی به جمعیت و سپاه نیست. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر صدها عاشق چشمان معشوق را تحسين کنند، باز هم نمی‌توانند یک نگاه از او بگیرند. در پایان، شاعر با بیان آسودگی خاطر خود از این‌که در روز جزا چهره‌اش در برابر خداوند سیاه نخواهد بود، نشان می‌دهد که عشق و زیبایی معشوق را بالاتر از همه چیز می‌داند.
آیینه را ز چشم تو تاب نگاه نیستجز من کسی حریف تو ای کج کلاه نیست
هوش مصنوعی: آیینه نمیتواند به کسی جز من به اندازه تو نگاه کند، هیچکس دیگری نیست که بتواند با تو رقابت کند ای کسی که سر تو کج است.
ای پادشاه حسن، به جنگ شکستگانتنها بیا، که حاجت خیل و سپاه نیست
هوش مصنوعی: ای والی زیبا، تنها به میدان نبرد برو و به جنگ شکستخوردگان بپرداز، چرا که نیازی به لشکر و جمعیت نیست.
گر صد نگاه چشم ترا، عاشقان توسازند جمع بر سر هم، یک نگاه نیست!
هوش مصنوعی: اگرچه صد نفر به تو خیره شوند و عاشقان تو دور هم جمع شوند، ولی هیچ کدام از این نگاهها به اندازه یک نگاه تو ارزشمند نیست.
حرفم نماند تا سخن دوست منع شدراهم تمام شد که در آن کوی راه نیست
هوش مصنوعی: وقتی صحبت من به پایان رسید و سخن دوست قطع شد، دیگر راهی برای من باقی نماند، چون در آنجا هیچ راهی وجود ندارد.
شادم ازین که نیست به روز جزا سلیمرویی کز آفتاب قیامت سیاه نیست
هوش مصنوعی: خوشحالم که در روز قیامت چهرهای پاک و سفید وجود ندارد که از آتش قیامت سیاه نشده باشد.