شمارهٔ ۳۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌ی جدایی و غم فراق می‌گوید. او به زلف معشوقش اشاره می‌کند که بر دلش اثر گذاشته و با آه و ناله به یاد او بازمی‌گردد. از عشق و دل‌تنگی‌اش سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی در دوری، یاد معشوق همواره با اوست. شاعر به غم ناشی از جدایی و حسرت بازگشت به وطن و معشوق اشاره می‌کند و در پایان، به ناامیدی‌اش چون مجنون از جدایی و ارتباطش با دوستان اشاره می‌کند. در کل، شعر حاکی از درد و longing (آرزو) برای وصال است.
از خم زلفش دلم با آه و افغان بازگشتمدتی در هند بود، آخر پریشان بازگشت
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلفهای او با آه و نالهای به حال خود بازگشت، مدتی در سرزمین هند بودم، اما بالاخره با حالتی پریشان و بیقرار بازگشتم.
از غضب هرگاه زد بر گوشه ی ابرو گرهآهم از نزدیک لب، اشکم ز مژگان بازگشت
هوش مصنوعی: وقتی از خشم، ابرویی به هم میزند، آه من میماند در گلو و اشکم به خاطر زیبایی چشمانش بر نمیگردد.
از غریبی، دولتی باشد، اگر سوی وطنبار دیگر همچو عمر رفته بتوان بازگشت
هوش مصنوعی: اگر در دوری از وطن، کسی بتواند دوباره به آنجا برگردد، همچون عمری که از دست رفته است، آنگاه به او میتوان نام دولت داد.
همچو مجنون کو رود از کوی لیلی ناامیددستم از دامان او سوی گریبان بازگشت
هوش مصنوعی: مثل مجنون که از کوی لیلی ناامید و دلسرد میشود، دستانم که به سوی او دراز شده بود دوباره به سمت گریبان خود برگشت.
جستجوی ماه نو نظاره ات بسیار کردسوی ابروی تو آخر همچو مژگان بازگشت
هوش مصنوعی: در جستجوی ماه نو، که نماد زیبایی و تازگی است، توجه من به طرف ابروهای تو جلب شد و در نهایت به زیبایی مژگانت بازگشتم.
من مقیم وصل و یاران رانده ی محفل سلیمهرچه بر من خواستند آن بر حریفان بازگشت
هوش مصنوعی: من در جوار وصال و در کنار دوستان خودم هستم، در حالی که دیگران از محفل پاک و دوستان خوب دور افتادهاند. هر چیزی که در مورد من خواستند، به خودشان بازگشت و به من آسیبی نرساند.