شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک خود نسبت به یاری می‌پردازد که به او دسترسی ندارد. او به دو سال عدم رسیدن به لب‌های یار اشاره می‌کند و نگران است که عشق و شوقش به دست یار نرسد. دلش می‌لرزد از اینکه خزان بر بهار عشق او تاثیری منفی بگذارد. همچنین، شاعر از خمیازه‌هایی که به خاطر شوق وصال یار دارد سخن می‌گوید و به این موضوع می‌پردازد که ممکن است غم و اندوه بر زندگی‌اش سایه بیفکند. در نهایت، او می‌پرسد تا کی باید از شوق خود بنویسد در حالی که نامه‌هایش به یارش نمی‌رسند. این شعر به خوبی بیانگر احساس تنهایی، شوق و ناامیدی عشق است.
می دو ساله به لب های یار من نرسدگل پیاده به گرد سوار من نرسد
هوش مصنوعی: دو سال است که لب‌های یارم به من نمیرسد و هیچ گل پیادهای هم به گرد سوار من نمیرسد.
چها نوشته ام از بیخودی به نامه ی شوقخدا کند که به دست نگار من نرسد!
هوش مصنوعی: من از روی بیخبرى چیزهایى را نوشتهام که عشق خداوند را به نمایش بگذارد، اما نگرانم که این نوشتهها به دست محبوب من نرسد!
دلم همیشه ازان همچو بید می لرزدکه چشم زخم خزان بر بهار من نرسد
هوش مصنوعی: دل من همواره مانند درخت بید می‌لرزد، زیرا نگرانم که آسیبهای پاییز بر فصل بهار من تأثیر بگذارد.
ز شوق وصل تو خمیازه در دهان دارمچو گل، شراب به داد خمار من نرسد
هوش مصنوعی: از شادی دیدن تو در دلم نمیجایست و مثل گلی که تشنه نوشیدنی است، نمیتوانم آن حسی را که به من دست داده فراموش کنم. در حالی که به شدت به آن نیاز دارم، انگار شراب برای رفع خستگیام به من نمیرسد.
مگر به شیشه ی ساعت کنند بعد از مرگکه دست صرصر غم بر غبار من نرسد
هوش مصنوعی: آیا بعد از مرگ، کسی ساعت رملی را بشکند تا غم و آلام من تحت تأثیر طوفان زمان قرار نگیرد و از بین نرود؟
حدیث شوق به مکتوب، تا به چند سلیمنویسم و به فراموشکار من نرسد
هوش مصنوعی: تا چه مدت باید از عشق و شوق بنویسم، تا شاید نوشتههایم به کسی که فراموشکار است نرسد؟