شمارهٔ ۳۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، لطافت و زیبایی بهار به تصویر کشیده شده است. شاعر از افشاندن گل‌ها بر روزگار و تأثیر نسیم بر دل خود صحبت می‌کند. بوی خوش بهار و شبنم روی گل‌ها نیز نشان‌دهنده حیات و شادابی است. در ادامه، شاعر به آرامش طبیعت و زیبایی کوه‌ها اشاره دارد و در پایان به حالتی از رهایی و آزادگی می‌رسد که سلیم از همه کارها دست می‌کشد و به لذت‌های زندگی مشغول می‌شود.
دامان طرب بهار افشاندگل بر سر روزگار افشاند
هوش مصنوعی: بهار با شوق و طرب، گلی را بر سر روزگار میپاشد و آن را زیباتر می‌کند.
داغ از دل من نسیم برچیدبر دامن لاله زار افشاند
هوش مصنوعی: نسیم خنک از دل من غمی را برداشت و بر دامن گلهای لاله پاشید.
گردید عبیر جامه ی حورگر باد ز گل غبار افشاند
هوش مصنوعی: جامهٔ حور همچون بوی خوش عطر می‌شود وقتی که باد، گرد و غبار گل‌ها را به اطراف میپراکند.
بر جامه ی شاهدان بستانشبنم، عرق بهار افشاند
هوش مصنوعی: بر روی لباس زیبای محبوبان، قطرات شبنم صبحگاهی و عطر بهاری ریخته شده است.
چون باز سفید، ابر خفتهپر بر سر کوهسار افشاند
هوش مصنوعی: مثل پرندهای سفید، ابر سر کوه‌ها خوابیده و بر سرشان میریزد.
برداشت سلیم باز ساغردست از همه کار و بار افشاند
هوش مصنوعی: سلیم به آرامش ذهنی دست پیدا کرد و همه چیزهای دنیوی را کنار گذاشت.