شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نداشتن امید از دیگران اشاره می‌کند و بر اتکا به خود تأکید می‌کند. او بیان می‌کند که در عشق و دوستی نباید انتظار زیادی داشت و باید سعی کنیم که خود را فراموش نکنیم. تلاش برای به دست آوردن مقامات اجتماعی و تقلید از دیگران را بی‌فایده می‌داند. در بین عاشقان، همه به نوعی از دلشکستگی رنج می‌برند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که ارزش واقعی در درون انسان‌هاست و نباید به ظواهر و آرایش‌های دنیوی توجه کرد.
مرا بر حاصل کس نیست امیداز آنم دل کشد بر سایهٔ بید
هوش مصنوعی: من به هیچکس امیدی ندارم و تنها دلم خوش است به سایهٔ درخت بید.
کریمش چون توان گفتن، لئیم استگنه را هرکه نتوانست بخشید
هوش مصنوعی: اگر کسی در بخشیدن گناه دیگران به اندازه توانش عمل نکند، نشاندهنده شخصیت بخیل و پست اوست.
تلاش منصب پروانه کم کنکه نتوان سوختن خود را به تقلید
هوش مصنوعی: برای رسیدن به مقام و مرتبهای که شبیه پروانه است، تلاش خود را کمتر کن؛ زیرا نمیتوانی مانند او خود را بسوزانی و به تکرار رفتارهای او بپردازی.
میان عاشقان در عهد حسنشکفن عام است همچون جامه ی عید
هوش مصنوعی: در میان عاشقان، در زمان حسن او، کفن به معنای لباس عزای عمومی است و همچون لباس عید برای همه شایع و رایج شده است.
فتاده هر طرف خالی به رویشبه رنگ نقطه ها بر شکل خورشید
هوش مصنوعی: هر طرفی که نگاه میکنیم، فضا خالی است و با رنگ نقاطی تزئین شده که شبیه شکل خورشید به نظر میرسند.
سفال ما سلیم از سنگ دشمنمرصع گشت همچون جام جمشید
هوش مصنوعی: ظرف ما از سنگ دشمن آسیب ندیده و زیبا و دلربا شده است، شبیه به جام جمشید.