شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوقی است که فرد عاشق به آن دچار است. شاعر به توصیف ویژگی‌های دیوانگی و حیرت ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند احساسات واقعی او را درک کند، مگر اینکه خود دیوانه عشق باشد. همین‌طور اشاره می‌کند که محبت او به گونه‌ای است که نمی‌تواند از آن خارج شود و زندگی‌اش تحت تأثیر این عشق عمیق قرار دارد. در نهایت، با اشاره به نادانی دیگران درک وضعیت خود، تأکید می‌کند که تنها افراد آگاه می‌توانند ارزش و عمق این تجربه را بفهمند.
خراب نشئهٔ آن لب، می و مینا نمی‌داندبه راه شوق او خورشید سر از پا نمی‌داند
هوش مصنوعی: نشئه و سرخوشی ناشی از زیبایی آن لب، نه شراب و نه ظرف شراب به عمق اشتیاق او آگاه نیستند، به گونه‌ای که خورشید خودش را از سر تا پا در عشق او نمی‌تواند بشناسد.
گهی در کعبه مجنون، گاه در بتخانه می‌گرددمگر دیوانه راه خانهٔ لیلا نمی‌داند؟!
هوش مصنوعی: گاهی مجنون در کعبه و گاهی در معبد بتها میچرخد؛ آیا این دیوانه نمی‌داند که راه خانهٔ لیلی کجاست؟
حدیث ما به گوش عاقلان بیگانه می‌آیدکه تا دیوانه نبود کس زبان ما نمی‌داند
هوش مصنوعی: سخنان ما برای افراد عاقل و باهوش قابل درک نیست و تنها دیوانگان می‌توانند زبان ما را بفهمند.
محبت در طلسم حیرتی دارد وجودم راکه مویم راه بیرون رفتن از اعضا نمی‌داند
هوش مصنوعی: عشق در من احساسی دارد که در حیرت و شگفتی است و باعث شده که وجودم به گونه‌ای باشد که حتی موی من نمی‌داند چگونه از اعضای بدن خارج شود.
سلیم از چرخ اگر بی‌مهریی بینی، مشو غمگینکه قدر مردم دانا به جز دانا نمی‌داند
هوش مصنوعی: اگر در زندگی با بیاحترامی یا نامهربانی روبهرو شدی، ناراحت نشو، چون انسانهای خردمند فقط ارزش و اهمیت انسانهای دانا را درک میکنند.