شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر احساس حسرت و دوری از محبوب را بیان می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری مرتبط با گل و گیاه به بیان درد و غم ناشی از جدایی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که در این دنیا، امید و عافیت همچون گل‌های بیمار به نظر می‌رسد و زیبایی و لذت‌ها در شرایطی که محبوب دور است، معنای خود را از دست می‌دهند. همچنین، اشاره به باده و شوق مستان نشان‌دهندهٔ این است که حتی لذت‌های معمول نیز تحت تأثیر غم جدایی رنگ باخته‌اند. در نهایت، تماشای گل بدون حضور محبوب خود دردآور است و مانند خاری در دل می‌ماند.
ازین حسرت که دور از دامن دلدار می‌ماندز شیون پنجهٔ دستم به موسیقار می‌ماند
هوش مصنوعی: به دلیل ناراحتی از اینکه از حضور محبوبم دور هستم، احساس تنهایی و بیکسی میکنم و این دردی که در من ایجاد شده، شبیه به بازی کردن با ساز موسیقی است که شاید نتواند احساسات واقعیام را منتقل کند.
درین گلشن کسی را چون امید عافیت باشد؟که رنگ گل به رنگ مردم بیمار می‌ماند
هوش مصنوعی: آیا در این باغ کسی هست که به امید سلامتی زندگی کند؟ چرا که رنگ گلها شبیه حال و روز آدمهای بیمار است.
بهای باده را پیر مغان گر جنس می‌گیردنه سر چون صبح مستان را و نه دستار می‌ماند
هوش مصنوعی: پیر مغان وقتی بهای شراب را میگیرد، نه به سر خوشی و مستی مستان نگاه می‌کند و نه به ظاهر و پوشش.
سخن در وصف زلفش خیزد از روی سخن، آریحدیث طرهٔ خوبان به حرف مار می‌ماند
هوش مصنوعی: این جمله میگوید که وقتی درباره زیبایی زلف محبوب صحبت میشود، این سخن به قدری دلنشین و جذاب است که شبیه به سخنان زیبا و فریبندهای می‌ماند که مار از خودش صادر می‌کند. به عبارت دیگر، توصیف زلف محبوب آنقدر زیباست که میتوان آن را با زیباترین و فریبندهترین کلمات مقایسه کرد.
تماشای گلم بی‌او سلیم از بس خلد بر دلنگه در چشم خونبارم به نوک خار می‌ماند
هوش مصنوعی: تماشای زیباییام بدون محبوبم مثل این است که باغ بهشت به قلبم نگاه کند، اما چشمانم همچنان به خاطر درد و اشک، به سرخی میگراید و احساس میکنم مانند نوک خار می‌ماند.