شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساس طرد شدگی و دوری از معشوق سخن می‌گوید. او به شدت تحت تاثیر عشق قرار دارد و احساس می‌کند که مانند سایه‌ای از بزم دوست راند شده است. دلش به دام فریب افتاده و هر باد به یاد معشوق او را به حرکت در می‌آورد. شاعر از دشمنی‌ای ناشناخته صحبت می‌کند که او را از کوی معشوق دور می‌کند. او همچنین به بیماری عشق و نزدیک بودن مرگ اشاره می‌کند، ضمن اینکه بر این نکته تأکید می‌کند که در حالتی ناامید و رنجور، مگسی از خواب او را می‌راند. در نهایت، شاعر به توبه‌شکنی و بروز حس تازه‌ای در بهار اشاره می‌کند که به نوعی نشان‌دهنده تغییر اوضاع است.
مرا ز بزم خود آن پر عتاب می‌راندچو سایه کز بر خود آفتاب می‌راند
هوش مصنوعی: مرا از مهمانی خود با خشم و زهر زبان دور می‌کند مانند سایه‌ای که آفتاب آن را دور می‌کند.
چنان به راه تو صید فریب گشته دلمکه هر نسیم چو موجم به آب می‌راند
هوش مصنوعی: دل من به قدری به جاذبههای تو مفتون شده که هر بادی مانند موج، مرا به سمت تو میکشاند.
چه دشمنی‌ست ندانم که باز گردش چرخمرا ز کوی تو چون آفتاب می‌راند
هوش مصنوعی: نمیدانم چه دشمنی در کار است که چرخ روزگار مرا از کنارت دور کرده و مانند آفتاب از تو میرانَد.
مریض عشقم و دایم اجل به بالینمنشسته و مگس از من به خواب می‌راند
هوش مصنوعی: عاشق بیمارم و همیشه مرگ در کنارم نشسته و مگسها از من دور میشوند.
سلیم توبه‌شکن شد دگر هوای بهارنسیم کشتی ما در شراب می‌راند
هوش مصنوعی: سلیم به عهد خود خیانت کرد و دگر بار به لذتهای بهاری رو آورد. نسیم بهاری همچون بادی است که کشتی ما را در دریاهای خوشی میچرخاند.