شمارهٔ ۴۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و وابستگی به محبوب می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر کسی دل را به دست آورد، دیگر نمی‌توان آن را رها کرد. تصویر محبوب که در آینه مشاهده می‌شود، همیشه ماندگار است. همچنین، او اشاره می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند ارزش و زیبایی محبوب را در کنار دیگران نادیده بگیرد. در واقع، وجود محبوب به قدری تاثیرگذار است که حتی با وجود همه زرق و برق‌ها، هیچ چیز نمی‌تواند آن را تحت‌الشعاع قرار دهد. شاعر با استفاده از تشبیهات و تصاویر زیبا، تأثیر عمیق عشق و زیبایی را بر زندگی انسانی به تصویر می‌کشد.
جا به هر دل که گرفت او، دگر از جا نرودعکسش از آینه چون صورت دیبا نرود
هوش مصنوعی: هر جا که انسان دلگیر شود و عشق جا بگیرد، عشق مانند تصویر زیبایی که در آینه میافتد، دیگر از دل خارج نخواهد شد و همیشه در خاطر باقی میماند.
با حریفان ز تو عیب است سواری کردنبه که آهوی حرم جانب صحرا نرود
هوش مصنوعی: بهتر است که با دشمنان مبادا درگیر شوی و جست و خیز کنی، زیرا بهتر است که آهوی معبد به دشت نرود تا با حریفان سر و کار داشته باشی.
در سرایی که تویی، گر همه محشر خیزدطفل از خانه برون بهر تماشا نرود
هوش مصنوعی: در جایی که تو هستی، حتی اگر همه دنیا هم به هم بریزد، کودک از خانه بیرون نمیرود تا تماشا کند.
نیست ممکن که صبا پیش مقیمان چمننام کویت چو برد، بوی گل از جا نرود
هوش مصنوعی: نمیشود که نسیم در کنار ساکنان باغ، نام کوی تو را بیاورد و بوی گل از آن جا برود.
جلوه ای کز قد او دیده ای امروز سلیمنیست ممکن که دماغ تو به بالا نرود
هوش مصنوعی: امروز زیبایی و جذابیتی که از قد و قواره او به چشم میخورد، به قدری شگفتانگیز است که نمی‌توان انتظار داشت که تو تحت تأثیر آن قرار نگیری و حس زیبایی را در خودت تجربه نکنی.