شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌ها و پیچیدگی‌های عشق و عشق ورزی اشاره می‌کند. باغبان از باغ گل می‌چیند و بلبل هم تخم خود را هدیه می‌کند. دریا به کسی اجازه نزدیکی نمی‌دهد و باران از ابرها جاری می‌شود. شاعر دربارهٔ تغافل یکدیگر صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که گاهی هر دو طرف در تلاشند وانمود کنند که بی‌خبرند. همچنین، کبوتر به عنوان نماد محرم اسرار عشق معرفی می‌شود و شاعر از خاطراتش از هند می‌گوید که آبرو و زیبایی باغ‌های کشمیر و کابل را به یاد می‌آورد.
باغبان خُلد از گلزار ما گل می‌بردهمچو تخم گل به تحفه تخم بلبل می‌برد
هوش مصنوعی: باغبان از باغ ما گلها را میچینند و به مانند دانههایی که به بلبل هدیه میدهد، آنها را برای دیگران می‌برد.
موج نگذارد کسی نزدیک این دریا رودابر اگر آبی برد، از چشمهٔ پل می‌برد
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند به دریا نزدیک شود، چون موجها مانع میشوند. اگر ابر آبی به حال خود ببرد، آن آب را از چشمهٔ پل می‌برد.
او تغافل می‌کند، من هم تغافل می‌کنمصرفه‌ای پندارد از من در تغافل می‌برد
هوش مصنوعی: او به نوعی بیتوجهی می‌کند، من هم بیتوجهی میکنم. فکر نکند که از من در این بیتوجهی بهرهای می‌برد.
ای کبوتر، محرم راز محبت نیستینامهٔ ما را به سوی یار، بلبل می‌برد
هوش مصنوعی: ای کبوتر، تو که راز محبت را نمیدانی، نمیتوانی نامهمان را به سمت عاشق بگویی، چرا که بلبل این کار را انجام میدهد.
این غبار خاطری کز هند من دارم سلیمآبروی گلشن کشمیر و کابل می‌برد
هوش مصنوعی: این خاطره که از سرزمین هند به یاد دارم، با خود نیکنامی و اعتبار باغ‌های کشمیر و کابل را به همراه می‌آورد.