شمارهٔ ۴۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود درباره عشق و مرگ می‌پردازد. او بیان می‌کند که تنها او دچار درد و رنج نیست و عشقش چنان شدید است که به نوعی به زوال و کبودی تبدیل شده است. همچنین به این نکته اشاره دارد که حتی پس از مرگش، هیچ‌کس جز خود او برای عزاداری‌اش وجود ندارد و به نوعی احساس تنهایی و بی‌کسی می‌کند. شاعر از مجنون نیز به عنوان نمادی از عشق و رنج یاد می‌کند و سوالاتی درباره ناپایداری و بی‌قانونی زندگی مطرح می‌کند. در نهایت، او در حالتی از حیرت و گمراهی نسبت به رفتارهای عالم هستی و وضعیت خود قرار دارد.
تنها من ضعیف ندارم بدن کبودعشقم چنان فشرده که شد پیرهن کبود
هوش مصنوعی: تنها من هستم که احساس ناتوانی میکنم، بدنم از شدت عشق به رنگ کبود درآمده و آنچنان فشرده شده که پیراهنم هم کبود شده است.
گر بعد مرگ بنگری، از سنگ حادثاتچون لاجورد سوده بود خاک من کبود
هوش مصنوعی: اگر پس از مرگ نگاه کنی، میبینی که خاک من از سنگهای پرحادثه همچون لاجورد تیره شده است.
جز من کسی کجاست که گیرد عزای منهمدم! به روز مرگ مرا کن کفن کبود
هوش مصنوعی: هیچ کس جز من نیست که برای سوگواری من همدردی کند! روز مرگ من، مرا با کفن آبی بپوشانید.
مجنون خسته، سنگ برای تو می خوردلیلی! ترا برای چه گردیده تن کبود؟
هوش مصنوعی: مجنون، در عشق لیلی، حتی به خودش آسیب میزند و از شدت علاقهاش به او، سنگ میخورد. حالا لیلی، تو به چه دلیل جسمت زخم و کبود شده است؟
هرگز مرا به چشم نیاید فلک سلیمدر حیرتم که از چه بود چشم من کبود
هوش مصنوعی: هرگز نتوانم به آسمان پاک و بینقص نگاه کنم. در حیرتم که چرا چشم من این چنین کبود و خسته است.