شمارهٔ ۴۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و بی‌خوابی خود به خاطر عشق می‌گوید. او شب را در باغ نمی‌تواند به راحتی خوابش ببرد و صدای پرندگان او را به یاد روز قیامت می‌اندازد. دلش را به خاطر محبت و وفای محبوب در خطر می‌بیند و گویی خورشید به خاطر او از غبار آسوده شده و خانه‌اش را آباد کرده است. او در آرزوی فدای عشق خود به زیر آفتاب قرار گرفته و احساس می‌کند که وجودش مانند شمعی در حال ذوب شدن است. همچنین، به عطر زلف محبوب اشاره می‌کند که بویی مشابه گل و زخم‌هایش را به دنبال دارد. شاعر در انتها به آزادی و شفاعت در روز محشر اشاره کرده و به یاد می‌آورد که هر کسی در آن روز سرنوشتی خاص خواهد داشت.
دلم در باغ نتوانست امشب خواب راحت کردسحر را شورش مرغان به من صبح قیامت کرد
هوش مصنوعی: دل من امشب در باغ نتوانست آرامش را تجربه کند، زیرا سر و صدای پرندگان در صبح مرا به یاد روز رستاخیز انداخت.
دلی بر باد دادم در ره مهر و وفای اوکه خورشید از غبارش خانه ی خود را عمارت کرد
هوش مصنوعی: دل و جانم را در راه عشق و وفای او به باد سپردم، به گونهای که خورشید به خاطر نور او خانه‌اش را از غبار پاک کرد و دوباره آباد ساخت.
هوای کشته گردیدن به تیغ آفتاب خودسراپای مرا چون شمع، انگشت شهادت کرد
هوش مصنوعی: احساس میکنم که با وجود گرمای شدید آفتاب، تمایل به تن دادن به مرگ دارم. این وضعیت باعث شده که تمام وجودم مانند شمعی در برابر آفتاب ذوب شود و دست تقدیر مرا به سمت شهادت اشاره کند.
صبا از چین زلف او مگر سوی چمن آمدکه بوی مشک، زخم لاله و گل را جراحت کرد
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی از وجود زلف او به باغ آمد و بویی شگفتانگیز را منتشر کرد که باعث شد جراحتهای زخم لاله و گل، احساس تازگی کنند.
سلیم آزادی هرکس به محشر باعثی داردگناه می‌کشان را ساقی کوثر شفاعت کرد
هوش مصنوعی: آزاد بودن هر فرد در روز قیامت دلیلی دارد و کسی که مرتکب گناهان شده، در آن زمان از شفاعت ساقی کوثر بهرهمند خواهد شد.