شمارهٔ ۴۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های محبوب خود می‌پردازد و احساسات عمیقش را نسبت به او بیان می‌کند. او چهره‌ی محبوبش را با گلدسته‌ای تشبیه می‌کند و زلف‌هایش را به ابرهای دلتنگی و شوق مرتبط می‌سازد. شاعر از درد و فقدان ناشی از جدایی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که یاد محبوبش در دلش زخم و مرهمی در عین حال است. او در آرزوی آن است که در روشنایی روزی روز محشر، از شب‌های تاریک خود رهایی یابد. در نهایت، او اذعان می‌کند که از دست دادن محبوبش برای دل آواره‌اش بسیار دشوار است.
به دست آیینه از عکس رخش گلدسته را ماندز شانه زلف او هندوی ترکش بسته را ماند
هوش مصنوعی: در آینه، تصویر چهرهاش مانند گلدسته‌ای زیبا دیده میشود و موهایش چون تیرکهای یک کمان، به نرمی و زیبایی در کنار صورتش قرار گرفته است.
پریشانی ز شوق طرهٔ آشفته‌ای داردحدیث من که عقد گوهر بگسسته را ماند
هوش مصنوعی: احساسات و افکار من به خاطر عشق و زیبایی موهای درهمریخته، دقیقا مثل داستانی است که به حلقهای از گوهرهای شکسته شبیه است.
شدم آسوده تا بر یاد او چشم از جهان بستمبه چشم من خیالش زخم مرهم بسته را ماند
هوش مصنوعی: وقتی به یاد او آرامش پیدا کردم و از دنیا چشم پوشیدم، در ذهنم تصویری از او به جا مانده است که مانند زخمهایی که با مرهم پوشانده شدهاند، باقی مانده است.
مگر از صبح محشر روزن من روشنی یابدکه شب‌های سیاهم ابروی پیوسته را ماند
هوش مصنوعی: آیا ممکن است در روز قیامت نوری به من برسد تا شب‌های تاریک من، که مانند ابروی پیوستهای است، روشن شود؟
سلیم او را به جای خویش آوردن نه آسان استدل آوارهٔ من عضو از جا جسته را ماند
هوش مصنوعی: آوردن سلیم به جای خودش کار آسانی نیست، مثل دل آوارهای که از جایش خارج شده و نمیداند به کجا برگردد.