شمارهٔ ۴۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود از جدایی و محرومیت اشاره می‌کند. او به مقایسه وضعیت خود با شمع و پروانه می‌پردازد و می‌گوید که چگونه برخی از زیبایی‌ها و جذابیت‌ها، در هنگام نزدیک شدن به دیگران، شکل می‌گیرند. همچنین به ناله و غصه‌های موجود در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم‌ها همیشه مظلومان را تحت فشار قرار می‌دهد. شاعر در نهایت به تأثیر محبت و عشق در وجود خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات عمیق، مشکلات و ابهامات را برای او روشن می‌سازد.
چه غم دارد مرا از خویش اگر محروم می‌سازدکه شمع بزم ما پروانه را از موم می‌سازد
هوش مصنوعی: ناراحتی من از اینکه از خودم دور میشوم، چندان بزرگ نیست، زیرا مانند شمعی هستم که در جمعی میدرخشد و پروانهای را به سمت خود میکشاند و او را از موم می‌سازد.
صباحت چیست چون پای ملاحت در میان آیدندیده هند را قیصر، از آن با روم می‌سازد
هوش مصنوعی: زیبایی تو چیست که وقتی صحبت از ملاحت و دلربایی به میان میآید، قیصر هند هیچ چیز نمیبیند و از آن با رومِ خود مقایسه می‌کند.
چه حاصل دارد از دست فلک آه و فغان کردنکه ظالم را همیشه نالهٔ مظلوم می‌سازد
هوش مصنوعی: کار و تلاش بیهوده در برابر ظلم و ستم تنها نتیجهاش ناله و زاری است، چرا که همیشه صدای مظلوم به گوش میرسد و ظالم از آن بهرهبرداری می‌کند.
به آن جغدی که در معموری او را خلق نگذارندنشان ده خانهٔ ما را، که ما را شوم می‌سازد
هوش مصنوعی: به آن جغدی که در این روزگار نمیگذارند زندگی کند، خانه ما را نشان بده، چون او برای ما بدی و شومی به ارمغان میآورد.
سلیم از خاک یونان محبت شد خمیر منز من پیر خرد مجهول‌ها معلوم می‌سازد
هوش مصنوعی: محبت سلیم از یونان مانند خمیری است که من را شکل می‌دهد. من، با سن و سالی زیاد، دانش و خرد خود را برای شناخت ناشناختهها به کار میبرم.