شمارهٔ ۴۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به یار و عشقش بیان می‌کند. او از اشک و درد ناشی از دوری رنج می‌برد و می‌گوید که تحملش به پایان رسیده و نیاز به تسکینی برای زخم‌های دلش دارد. همچنین اشاره می‌کند که در راه شوق محبوبش، همه چیز حتی خارها نیز به او آزار می‌زند و در نهایت او مرگ را بهتر از ستم بر خود می‌داند. این شعر، ترکیبی از عشق، درد و longing را به زیبایی به تصویر می‌کشد.
رفت اشکم که سری بر گذر یار کشدصورت حال مرا بر در و دیوار کشد
هوش مصنوعی: اشکم رفت و حال من را در کوی محبوب تو به دیوار و در نشان میدهد.
ناخنی بایدش از برگ گل آورد به چنگهرکه خواهد ز دل مرغ چمن خار کشد
هوش مصنوعی: هرکسی که بخواهد از دل خوشی و طراوت چمن برداشت کند، باید با احتیاط و ملایمت عمل کند، مانند کسی که با ناخن از برگ گل استفاده می‌کند.
طاقت و صبر ازین بیش ندارم، وقت استکه مرا شور جنون بر سر بازار کشد
هوش مصنوعی: دیگر طاقت و صبر من به پایان رسیده است و الان زمانی است که باید به خاطر عشقم به دیوانگی بیفتم و به میدان بیایم.
در ره شوق تو افتد چو گذارم به چمنبلبلم از کف پا خار به منقار کشد
هوش مصنوعی: وقتی به شوق تو به باغ میروم، بلبل از شدت عاشقی خارهایی را که در پایم است، با منقار خود می‌کشد.
مرگ خوشتر بود از رحمت احباب، سلیممرهم از زخم دلم تا به کی آزار کشد
هوش مصنوعی: مرگ برایم بهتر است از اینکه محبت دوستانم را تحمل کنم؛ زخم‌های دلم دیگر چه زمانی باید این درد را تحمل کند؟