شمارهٔ ۴۹۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره تنهایی و ناامیدی در عشق و روابط انسانی است. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس به او محبت و توجه نکرده و در عشق، آتش و عواطف مثبت نتوانسته با دیگران تقسیم کند. او به ناامیدی از قدرت و اعتبار گذشته اشاره می‌کند و از اینکه عشق می‌تواند تیرگی‌ها را از دل‌ها برطرف کند، سخن می‌گوید. همچنین به شباهت عاشقانه با مرغی زخمی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که هیچ‌کس به راحتی دل عاشق را نمی‌گیرد و حتی فلک也 نمی‌تواند به سادگی آرزوها و خواسته‌های قلبی را برآورده کند. در نهایت، شاعر به بی‌رحمی و بی‌وفایی اشاره دارد که در عشق وجود دارد.
هیچ کس یک قطره آبم غیر چشم تر ندادخواستم گر آتش از همسایه، خاکستر نداد
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به من حتی یک قطره آب نداد، جز این که چشمانم اشک بود. خواستم آتش بگیرم و آتش را از همسایه بگیرم، اما آنها حتی خاکستر هم به من ندادند.
اعتباری دولت جمشید را پیدا نشدتاک تا از دودمان خود به او دختر نداد!
هوش مصنوعی: هیچ نشانی از اعتبار و عظمت سلطنت جمشید پیدا نشد تا اینکه از خانوادهاش به او دختری ندادند!
کار عشق این است کز دل ها زداید تیرگیهیچ کس آیینه ی روشن به روشنگر نداد
هوش مصنوعی: عشق این است که تیرگی‌ها را از دل‌ها بزداید. هیچ‌کس نمی‌تواند به دیگری آیینهای روشن بدهد تا او را روشن کند.
نسبتی در عاشقی ما را به مرغ بسمل استتا ز ما صیاد سر نگرفت، ما را سر نداد
هوش مصنوعی: در عشق ما وضعیتی مانند حال پرندهای است که زخمی و بیدفاع است. تا زمانی که صیاد به ما نزدیک نشود و سر ما را نگیرد، ما نیز سکوت میکنیم و چیزی نمیگوییم.
از فلک نتوان به افسون یافت کام دل سلیممار هرگز مهره ی خود را به افسونگر نداد
هوش مصنوعی: از آسمان نمیتوان به سادگی به خواسته‌های دل پاک رسید. مار هرگز مهرهی خود را به جادوگری نمیدهد.