شمارهٔ ۴۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی longing و آرزوی عشق و محبوب است. شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند که هر کسی در فغان و ناله‌اش، خواهان محبوب است. اگرچه خاموشی عاشق مانند آتش سوزاننده است، اما او همچنان به دنبال نشانه‌هایی از عشق و ارتباط با معشوق خود است. شاعر در تضاد با آرزوهایش، به دوری یار و دلتنگی اشاره دارد و اینکه در هر کجا که می‌رود، روح و احساسش گرفتار عشق است. سپس دعایی برای حفظ فاصله از شخصیتی بدبین می‌کند که عشق را نادرست درک می‌کند. در نهایت، به ناامیدی اشاره می‌کند که با وجود وفا در وعده‌های بی‌وفا، انتظار طولانی و طاقت‌فرسائی نیاز دارد.
کسی را در فغان ناله چون محبوب می‌خواهداگر خاموش گردد، همچو آتش چوب می‌خواهد
هوش مصنوعی: کسی که در غم و اندوه است و به خاطر محبوبش ناله می‌کند، اگر دیگر صدایش خاموش شود، همچون آتش به چوب و سوخت نیاز دارد تا دوباره شعلهور شود.
دماغ آشفته بسیارند در کنعان شوق، امانسیم پیرهن می‌گردد و یعقوب می‌خواهد
هوش مصنوعی: در سرزمین کنعان افراد بسیاری هستند که دلشان پر از شوق و آرزوست، اما تنها نسیم ملایمی میوزد و یعقوب تنها کسی است که در جستجوی محبوبش است.
ز بس در هر دیاری یار دور افتاده‌ای دارمبه هرسو می‌پرد مرغی، ز من مکتوب می‌خواهد
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در هر جایی که میروم، دوستان دور از دسترسی دارم، پرندهای در هر طرف در حال پرواز است و از من نامهای می‌خواهد.
خدایا دور داری آن حریف بی‌تمیزی راکه بد می‌فهمد و از ما سخن را خوب می‌خواهد
هوش مصنوعی: خداوند، لطف کن و آن رفیق ناپاک را از ما دور کن که بدفهم است و فقط به دنبال صحبتهای دلپسند می‌گردد.
سلیم آن بی‌وفا آخر وفا بر وعده خواهد کردولیکن عمر نوح و طاقت ایوب می‌خواهد
هوش مصنوعی: در نهایت، آن شخص بی‌وفا به وعدهاش عمل می‌کند، اما برای دیدن چنین وفایی نیاز به عمر طولانی و صبر بسیار زیادی دارد.