شمارهٔ ۵۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر احساسات عمیق و آرزوهای شاعر است. او از جدایی و دوری از وطن سخن می‌گوید و تصمیم دارد که از رقابت‌ها و چالش‌های دنیای خارج کناره‌گیری کند. او و همراهانش خود را اسیر عشق و محبت دانسته و بر این باورند که با سکوت و آرامش می‌توانند بر مشکلات غلبه کنند. شاعر همچنین به ناامیدی اشاره می‌کند و می‌گوید که این حالت موقتی است. در نهایت، ایشان امیدوارند که به زودی بازگشتی به وطن داشته باشند و این دوری را پشت سر بگذارند.
بعد ازین از باغ در گلخن وطن خواهیم کردترک همچشمی مرغان چمن خواهیم کرد
هوش مصنوعی: پس از این، در گلخن وطن از باغ خواهیم گذشت و دیگر به رقابت با پرندگان چمن نخواهیم پرداخت.
ما اسیران محبت وارث یکدیگریمبا فلک دعوی خون کوهکن خواهیم کرد
هوش مصنوعی: ما در عشق همدیگر اسیر شدهایم و در برابر آسمان ادعای خونخواهی کوهنوردان را خواهیم کرد.
این زمان خود مصلحت را در خموشی دیده ایمکار هرگه با سخن افتد، سخن خواهیم کرد
هوش مصنوعی: در حال حاضر، میدانیم که گاهی سکوت بهترین گزینه است. هر زمانی که لازم باشد، صحبت خواهیم کرد.
خارخار ناامیدی چند روزی مشکل استهمچو ماهی، خو به خار پیرهن خواهیم کرد
هوش مصنوعی: مدت کوتاهی با ناامیدی دست و پنجه نرم خواهیم کرد، مانند ماهی که به خارهای پیرهن خود عادت می‌کند.
ما حریف این همه هنگامه سازی نیستیممژده یاران را که ترک انجمن خواهیم کرد
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم با این همه شلوغی و جنجال کنار بیاییم، پس به دوستان خبر بدهید که قرار است از جمع کنار برویم.
می کشد از هند، خاطر جانب ایران سلیمهمچو عنقا چند در غربت وطن خواهیم کرد؟
هوش مصنوعی: از هند بوی دلانگیزی به مشام میرسد و دل من به یاد ایران آرامش مییابد؛ اما مانند پرندهی افسانهای عنقا که در تنهایی وطنش را ترک کرده، در غربت به دنبال چه خواهیم بود؟