شمارهٔ ۵۶۰
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به ابراز عشق و وفاداری می‌پردازد. او از دل گرفته‌ای سخن می‌گوید که در جستجوی حقیقت عشق به چهره‌ای وفادار نقش بسته است. یادآوری می‌کند که در سختی‌ها و آوارگی‌ها کسی که مورد عشقش بوده هیچ‌گاه از او خبری نداشته است. همچنین به این نکته اشاره دارد که راه و نشانه‌ها به او کمک نکرده‌اند و همه چیز به دور از او مانده است. در نهایت، خودش را در درد و رنج ناشی از جدایی توصیف می‌کند و از زیبایی محبوبش یاد می‌کند که به اندازه‌ای است که هر چیز دیگری در کنار او کم‌اهمیت به چشم می‌آید.
در عشق دلم را به جبین نقش وفا بودبر سنگ زدم آینه را، عیب نما بود
هوش مصنوعی: در عشق، قلب من به نشانه وفا بر پیشانیام نقش بسته بود. وقتی که آینه را بر سنگ زدم، متوجه شدم که فقط عیبهای مرا نشان میدهد.
عنقا که به من بر سر دعوی ست، نپرسیدروزی که من آواره شدم، او به کجا بود
هوش مصنوعی: پرنده افسانهای (عنقا) که بر سر دعوای من است، روزی که من بیسر و سامان شدم، هیچ نپرسید که او در کجا و چه حالی بود.
بر کعبه ی کوی تو نشد خضر دلیلمنقش قدم خویش، مرا قبله نما بود
هوش مصنوعی: در معبد جمال تو، کسی چون خضر (راهنما) پیدا نشد که مرا به راه درست هدایت کند؛ اما اثر قدمهای تو برای من راهنما و نقطهی قبلهای است که نشان میدهد کجا باید بروم.
هر سایه ی برگی به چمن نافه ی مشکی ستبویی مگر از زلف تو همراه صبا بود؟
هوش مصنوعی: هر سایهای که بر روی چمن میافتد، مانند نافهای مشکی است و آیا بویی غیر از زلف تو همراه نسیم وجود دارد؟
هر مرغ که از دام خود آزاد نمودیممعلوم شد آخر که همان مرغ هما بود
هوش مصنوعی: هر پرندهای که از چنگال خود آزاد کردیم، مشخص شد که همان پرندهای بوده که در واقع از ابتدا خاص و ویژه بود.
خون شد جگر من، که سلیم از سر کویتمی رفت و چو مژگان تو رویش به قفا بود
هوش مصنوعی: دل من از درد و غم به شدت بیتاب شد وقتی دیدم سلیم از سر کویت دور میشود و چهرهاش به سمت پشت سرش بود، در حالی که مژگان تو در آن لحظه زیبایی خاصی داشت.