شمارهٔ ۵۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و اندوه شاعر اشاره دارد. شاعر از عدم حضور معشوق و گذر زمان و طبیعت صحبت می‌کند. بهار آمده و گل‌ها رفته‌اند، اما معشوق هنوز نیامده است. شاعر احساس می‌کند که شکستن حالت خمار و اندوهش آسان نیست و دلتنگی و کمبود معشوق او را آزار می‌دهد. همچنین، او از زیبایی‌های دنیای اطراف می‌گوید، اما حس می‌کند که این زیبایی‌ها نمی‌توانند او را تسلی دهند. در نهایت، شاعر از سختی‌های زندگی و دوری از وطن سخن می‌گوید و در حسرت رسیدن به سرچشمه‌ای تازه است.
نماند باده و آن تندخو نمی‌آیدبهار آمد و گل رفت و او نمی‌آید
هوش مصنوعی: شراب کهنهای باقی نمانده و آن شخص پرشور هم نمی‌آید. بهار فرا رسیده و گل‌ها پژمرده شدهاند، اما او هنوز نمی‌آید.
خمار همچو منی را شکستن آسان نیستکجاست خم که ز دست سبو نمی‌آید
هوش مصنوعی: شکستن روح و دل کسی که مثل من سرشار از خمار و نشئگی است، کار سادهای نیست. کجای این دنیا میتوانی بگویی که خم شراب از دست جام نمیافتد؟
چه سود جلوهٔ خوبان، که از حجاب مرانظر بر آینه کردن ز رو نمی‌آید
هوش مصنوعی: چه فایدهای دارد زیبایی دلربایان، وقتی که من به خاطر پردهها و حجابها نمیتوانم به درستی زیبایی‌ها را ببینم.
چو فاخته نکنم یاد ناله‌ای هرگزکه موج سرمه ز دل تا گلو نمی‌آید
هوش مصنوعی: من هرگز مانند فاخته یاد ناله‌ای را نخواهم کرد، زیرا که غم و اندوهی که در دلم موج میزند، به حدی است که نمیتوانم آن را تا گلو بیان کنم.
ز شوخ‌چشمی گل‌های این چمن، بلبلز بس که تر شده، پرواز ازو نمی‌آید
هوش مصنوعی: از زیبایی و شوخی گل‌های این باغ، بلبل به قدری تحت تاثیر قرار گرفته که دیگر قادر به پرواز نیست.
سلیم مشکل اگر افتدم گذر به وطنبه سوی چشمه دگر آب جو نمی‌آید
هوش مصنوعی: اگر در روزگاری سخت و دشوار به وطن برسم، همچون چشمهای که آبش به راحتی جریان ندارد، زندگیام پر از مشکلات خواهد بود و نمیتوانم آسان به آرامش و رفاه برسم.