شمارهٔ ۵۶۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و تأثیر عمیق آن بر زندگی شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی و یاد عشق معشوقش صحبت می‌کند و اینکه عشق او چگونه همه چیز را در زندگی‌اش تغییر داده است. او از درد و رنج ناشی از عشق، مانند ناخن زدن به دل، و همچنین از نعمت‌هایی که عشق به او بخشیده، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی تنها نصیب کسی می‌شود که با عشق دیگران همراه باشد و از آن بهره‌مند گردد.
یاد روی او کتانم را لباس ماه کردعشق او آیینه ام را روشناس آه کرد
هوش مصنوعی: یاد چهره او باعث شد که لباس سادهام زیبا و دلربا شود و عشق او باعث شد که آینه وجودم را به وضوح نشان دهد و عاطفهام را بیدار کند.
تا به ساعد سوده گشت از بس به دل ناخن زدماز تو دستم را فلک آخر چنین کوتاه کرد
هوش مصنوعی: از بس که به دل ناخن زدم و نگران تو بودم، در نهایت دستم کوتاه شد و انگار که آسمان خواسته همچین قدمی بردارد.
تخته ی تعلیم لغزیدن ز نعلینش دهدخضر هرکس را که در عشق تو رو بر راه کرد
هوش مصنوعی: هرکس که در عشق تو قدم بردارد، از راهی که خضر (نماد هدایت) نشان میدهد، یاد میگیرد و تجربه می‌کند. این آموزش به اندازهای است که میتواند به او کمک کند در مسیر عشق خود نلغزد.
راهزن خضر است اگر توفیق همراهی کنددر طریق عشق ما را غافلی آگاه کرد
هوش مصنوعی: اگر در مسیر عشق با توفیق همراهی باشد، حتی اگر به نظر برسد که ما را در غفلت و انحراف قرار دادهاند، در حقیقت این راهزن مانند خضر (راهنمایی دانا) ما را آگاه و هدایت می‌کند.
غیر خود کس را نصیب از ذوق تنهایی ندادآنکه با من در محبت سایه را همراه کرد
هوش مصنوعی: هیچکس دیگری جز من از لذت تنهایی بهره‌مند نشد، زیرا او (محبت) تنها کسی بود که من را در این احساس همراهی کرد.
کس نکرد اوقات صرف می پرستی چون سلیمهرچه کرد این پیر دیر، این بنده ی درگاه کرد
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه سلیم، وقتش را صرف پرستش نوشیدنی نکرد. هر کاری که این پیر درگاه انجام داد، به خاطر همین بنده بود.