شمارهٔ ۶۲۰
هوش مصنوعی: این غزل بیانگر ناامیدی و درد شاعر به خاطر بخت بد و عشق ناکامش است. شاعر از فروپاشی حال خودش در میخانه و اثرات منفی گذران عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی و عظمت عشق اشاره می‌کند و در عین حال از زخم‌هایی که این عشق بر دلش گذاشته، می‌نالد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که هرچند عشق رنج‌آور است، اما زیبایی‌های آن نیز نمی‌توانند نادیده گرفته شوند.
از بس که مرا بخت زبون شور برآمدگر دانه فشاندم به زمین، مور برآمد!
هوش مصنوعی: از آنجا که بخت بد من همیشه به من نچرخیده است، حتی اگر دانهها را روی زمین بریزم، مورچهها از آن استفاده میکنند و به کمک من نمیآیند!
خمیازه کشان رفت دل از بزم وصالششد مست به میخانه و مخمور برآمد
هوش مصنوعی: دل از جشن و سرور عشق او خسته شده و به حالتی خوابآلود به میخانه رفته، در حالی که مست و شیدا شده بود.
چون دید گرانباری سامان تجلیفریاد ز درد کمر از طور برآمد
هوش مصنوعی: زمانی که بار سنگین وجود را مشاهده کرد، فریاد از درد کمر سر داد و از کوه طور بیرون آمد.
با خرمن ما هیچ مپرسید چها کردآن برق که از خوشه ی انگور برآمد
هوش مصنوعی: با خرمن ما هیچ نپرسیدید که آن صاعقهای که از خوشهی انگور برخاست، چه کرد.
هر خار درین باغ بود غنچه ی گل رانیشی که ز دنباله ی زنبور برآمد
هوش مصنوعی: در این باغ، هر خار به شکلی به غنچهی گل آسیب میزند، مانند نیشی که از دنبالهی زنبور برمیخیزد.
شد صرف ره عشق، بنازم سر خود رااین نغمه سلیم از سر منصور برآمد
هوش مصنوعی: عشق باعث شد که انسان به خود ببالد و قناعت کند. این آهنگ زیبا از دل منصور برخاسته است.