شمارهٔ ۶۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد. بوی مشک که نمادی از عشق و زیبایی است، از سینه‌های عاشقان و خاک خفته‌ی آنها به مشام می‌رسد. یاد زلف معشوق باعث می‌شود که درد و شوق در دل شاعر زنده شود و همچنان بوی خوش آن معشوق در فضا وجود دارد. شاعر به یاد معشوق و تأثیرات آن بر جانش اشاره می‌کند و از فتنه‌های زیبايان پرهیز می‌کند. در نهایت، او آهی از عشق می‌کشد و همچنان بوی خوش معشوق را احساس می‌کند.
به یاد زلفت از هر سینه بوی مشک می‌آیدز خاک کشتهٔ دیرینه بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: به خاطر یاد آرایش موهای تو، از هر قلبی بوی خوش مشک به مشام می‌رسد. حتی از خاک کسانی که مدتها پیش جان باختهاند، این بوی خوش حس می‌شود.
خیال زلف او را در دلم هرگه گذار افتدچو گل از زخم‌های سینه بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: هر بار که به یاد زلف او میافتم، مثل بویی که از زخم‌های سینه گل بیرون می‌آید، درونم پر از عطر مشک می‌شود.
به جوش آرد ز بس شوق می گلرنگ خونم راز خاکم هر شب آدینه بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: به خاطر شوق و هیجان بسیار، احساسات من به شدت بیدار می‌شود و هر شب جمعه، بوی خوش مشک از خاکم به مشام می‌رسد.
حذر از فتنهٔ خوبان این گلشن، که سوسن راز خنجر همچو اهل کینه بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: باید از ترفندها و نیرنگهای افرادی که ظاهری خوب و زیبا دارند احتیاط کرد. زیرا حتی در زیباییها ممکن است خطر و کینهای نهفته باشد؛ درست مانند سوسن که از خنجر بوی خوش مشک و عطر متساعد می‌کند.
سلیم آهی کشیدم بر خیال زلف او آنجاهنوز از خانهٔ آیینه بوی مشک می‌آید
هوش مصنوعی: با یادآوری معشوق و زیبایی‌های او، احساس اندوهی در دل دارم، و در آن مکان هنوز هم از عطر خوش مشک که در خانهٔ آیینه پخش شده، نشانههایی وجود دارد.