شمارهٔ ۶۴۱
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساساتی عمیق نسبت به وطن و عشق می‌پردازد. شاعر از ناله‌هایی سخن می‌گوید که او را به سوی وطن می‌کشانند و قاصدی که نامه‌ای از دل را به مقصد می‌برد. او از زیبایی‌ها و شکیبایی‌های عشق یاد می‌کند و همچنین از درد و اشتیاقی که در دل دارد. تصویر زلیخا و یعقوب نیز برای بیان جدایی و غم به کار رفته است. در نهایت، شاعر از حال و هوای عشق و جنگی که در آن است، صحبت می‌کند و به نوعی جنگیدن در میدان عشق را به تصویر می‌کشد.
سوی وطن ز ناله ام آشوب می بردقاصد دلش خوش است که مکتوب می برد
هوش مصنوعی: صدای ناله من به سمت وطن میرسد و پیامآور خوشحال است که نامه‌ای را به مقصد می‌برد.
از روی خوب آنچه بماند شکیب ماآواز خوب یا سخن خوب می برد
هوش مصنوعی: هر آنچه از زیبایی محبوب باقی بماند، شکیبایی ما را به آواز یا کلام نیکو سوق میدهد.
از خاک مصر، آه زلیخا بلند کردگردی که نور دیده ی یعقوب می برد
هوش مصنوعی: زلیخا از خاک مصر آهی کشید که بوی آن به یعقوب رسید و روشنی چشمان او را به همراه آورد.
هر گل که بر بساط طرب نقش کرده اندفراش روزگار به جاروب می برد
هوش مصنوعی: هر گلی که در جشن و شادی به نمایش درآمده، به آرامی و با گذر زمان، از بین میرود و فراموش میشود.
از رزمگاه عشق، سر خویش را سلیمهمچون علم برون به سر چوب می برد
هوش مصنوعی: در میدان عشق، سر خود را مثل پرچم به آرامی و با افتخار از میدان جنگ به بیرون می‌برد.