شمارهٔ ۶۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار احساساتی عمیق و ملتهب را بیان می‌کند. او به تنهایی و دلتنگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از عشق و شوقی که دارد، هیچ توشه‌ای ندارد. به نوعی خود را در یک گرداب احساسی محصور می‌بیند و در تلاش برای رسیدن به آرامش و معانی عمیق‌تر است. او به خورشید و مه نو تشبیه می‌شود و از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی می‌گوید، اما در عین حال از بی‌قراری و نشاط درونی خود نیز سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در روزگار پر از اضطراب تنها خواب‌های پریشان و ناپایداری را در نظر دارد.
چون گلم از جامه بر تن مانده دامانی و بسهمچو تصویرم ز پیراهن گریبانی و بس
هوش مصنوعی: من مانند گلی هستم که تنها یک دامن بر تن دارد و فقط به خاطر یک پیراهن، شبیه به تصویر خودم شدهام.
توشه ای در راه شوق او مرا همراه نیستدر بغل از داغ دل دارم نمکدانی و بس
هوش مصنوعی: در مسیر عشق او، هیچ توشه‌ای با خود ندارم و تنها در دل، درد فراوانی دارم که مانند نمکدان تنها من را آزار میدهد.
از سر عالم گذشتم همچو خورشید ای فلکچون مه نو از تو می خواهم لب نانی و بس
هوش مصنوعی: از دنیای هستی عبور کردم، مانند خورشید در آسمان. ای گردش روزگار، همچون ماه نو، تنها چیزی که از تو میخواهم یک تکه نان است و بس.
مستی ام نگذاشت تا علم دگر حاصل کنمهمچو بلبل خوانده ام درس گلستانی و بس
هوش مصنوعی: مستیم اجازه نداد تا علم جدیدی بیاموزم، مثل بلبل که فقط درس گلزار را خوانده است و بس.
بس که از سرگشتگی ها رفته ام در خود فرومانده چون گرداب از اعضایم گریبانی و بس
هوش مصنوعی: چنان در خودم غرق شدهام و از آشفتگیهای زندگی به شدت دچار سردرگمی هستم که انگار مانند گردابی شدهام، در حالی که هر بخش از وجودم درگیر این وضعیت است.
از خیال روزگار رفته روز و شب سلیمدر نظر دارم همین خواب پریشانی و بس
هوش مصنوعی: در فکر روزهای سپری شده هستم و در هر دو زمان شب و روز، تنها به همین خیال آشفته و پریشان مشغولم و بس.