شمارهٔ ۷۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساس یأس و ناامیدی خود را از بخت بدش به تصویر می‌کشد. او خود را همچون زلف‌های پریشان و آشفته توصیف می‌کند که از محبت معشوق رهایی ندارد. با این حال، او به زیبایی‌هایی که این عشق به او بخشیده نیز اشاره می‌کند. در جمع آشفته‌ای از عاشق‌ها، او می‌داند که چگونه باید کار خود را پیش ببرد و به پیوند عشقش با معشوق ادامه می‌دهد. شعر به خوبی خصلت‌های دردناک و زیبای عشق را به تصویر می‌کشد.
دایم از بخت سیه بر خویش پیچانم چو زلفگرچه از خورشید لبریز است دامانم چو زلف
هوش مصنوعی: همواره به خاطر شانس بدی که دارم، درگیر خودم هستم. گرچه مانند زلف، زیباییها در وجودم وجود دارد، اما در عین حال، سایههای ناخوشایندی نیز دامان من را گرفته است.
باعث زیب جمال گلرخانم همچو خالمایه ی آرایش حسن عروسانم چو زلف
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهی معشوقم مانند خال روی صورت، نمادی از زیبایی عروسهاست و شبیه به زلف او که جلوهای خاص دارد.
در پریشانی بود جمعیت آشفتگانمن صلاح کار خود را خوب می دانم چو زلف
هوش مصنوعی: در بین افرادی که در حال بیسامانی هستند، من راه درست و مناسب خود را به خوبی میشناسم، مانند زلفی که به زیبایی خود را درست کرده است.
نیستم آزاد از قید محبت یک نفسخانه زاد دودمان حسن خوبانم چو زلف
هوش مصنوعی: من به خاطر محبت، یک لحظه هم آزاد نیستم، و مانند زلفها به خانواده و نسل حسن و خوبان وابستهام.
هیچ کس هنگامه ی جمعیتم بر هم نزداز سیه بختی خود دایم پریشانم چو زلف
هوش مصنوعی: هیچ کس به خاطر جمعیت من به هم نمیریزد؛ من همیشه به خاطر بدشانسیام آشفتهام مانند موی پریشان.
می‌رود هر عضوم از آشفتگی سوی دگردر هوای او سلیم از بس پریشانم چو زلف
هوش مصنوعی: هر بخشی از وجودم به خاطر آشفتگی در جستجوی اوست، در حالی که من به شدت پریشان هستم، مانند زلفی که در هم پیچیده است.