شمارهٔ ۷۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناراحتی و بی‌حالی خود به خاطر نبودن در میخانه و عدم وجود شراب و شادابی صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که زندگی‌اش بی‌روح و خشک شده و نمی‌تواند به آرامش برسد. شاعر با اشاره به نبود باران و زلالی در زندگی‌اش، به تشنگی و خشکی روح خود می‌پردازد و می‌گوید که حتی اشک‌هایش هم بی‌اثر هستند. او از این زهد که به زندگی‌اش آسیب زده، و دلتنگی برای چیزهایی که باید شادابی بیاورند، ابراز نارضایتی می‌کند و در نهایت، اظهار می‌دارد که کلامش نیز از خشکی و کم‌مایگی رنج می‌برد.
می آیدم به تحفه ز میخانه جام خشکدریا به من همیشه فرستد سلام خشک
هوش مصنوعی: من به میخانه میروم و همیشه از دریا سلامی به من میرسد، حتی اگر جامم خشک باشد.
نه ابر در هوا، نه می ناب در قدحچون تر کنم دماغی ازین صبح و شام خشک؟
هوش مصنوعی: در این زمان، نه ابری در آسمان وجود دارد و نه شرابی در جام. چگونه میتوانم از این صبح و شب خشک، روحی تازه به دست آورم؟
کام دلم به گریه میسر نمی شودمژگان تر چه فایده دارد به کام خشک
هوش مصنوعی: دل من هیچ شادمانی نمیبیند، حتی اگر اشکهای مژهام بریزد، چه فایدهای دارد وقتی که دل خشک و بیملالی است؟
آه از سرشک بی اثر من که کم نشددر خانه ام چکیدن باران ز بام خشک
هوش مصنوعی: از دل حسرتبار من، اشکهایی بیفایده نمیکاهد، چرا که باران، هرچند از بام خشک میریزد، در خانهام همچنان ادامه دارد.
کو جام باده ای که کنم تر دماغ رااین زهد خشک کشت مرا چون زکام خشک
هوش مصنوعی: به دنبال یک جرعه شراب میگردم تا روح خستهام را تازه کند، زیرا این زهد خشک و یکنواختی مرا همچون سرماخوردگی سوزانده است.
ماهی به دام خشک ندیده کسی و مناز جوهرم چو ماهی خنجر به دام خشک
هوش مصنوعی: هیچ کس ماهی را در دام خشک ندیده است و من هم در سرشت خود مانند ماهی هستم که با خنجر در دام خشک گرفتار شدم.
منعم مکن ز قافیه ی این غزل سلیماز کام خشک سر نزند جز کلام خشک
هوش مصنوعی: از لطف خود نسبت به این غزل میکاهد، زیرا اگر از لذت قافیه و شاعرانه بودن آن محروم باشیم، تنها سخنان بی روح و بی احساس بر زبان میآید.