شمارهٔ ۷۵۶ - سلیم تهرانی

بر راه وعده، ای گل رعنا نشسته امتنها بیا تو نیز که تنها نشسته ام

از بس ز سبزه ی چمن آزار می کشمگویی به روی ریزه ی مینا نشسته ام

از موج فتنه، گر بنشینم به روی سنگدارم گمان آن که به دریا نشسته ام

تیر هوایی ام که ز بس بی تعلقیهرجا نشسته ام، به سر پا نشسته ام

از سر هوای گوشه ی عزلت نمی رودگویی به سایه ی پر عنقا نشسته ام

چون شیشه، روی صحبت احباب با من استهرجا دو کس نشسته، من آنجا نشسته ام

دایم چو آفتاب درین انجمن ز شرمبینم ازان به زیر، که بالا نشسته ام

درمان درد خویش طلب کن ز من سلیمامروز من به جای مسیحا نشسته ام