شمارهٔ ۷۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبان زیبایی از احساس عشق و وابستگی خود به معشوق صحبت می‌کند. او خود را مانند پرنده‌ای (عندلیب) در باغی می‌بیند که تحت تاثیر بوی دلپذیر گل‌ها و نسیم کوی معشوق، مست و سرمست شده است. شاعر به وصف زیبایی معشوق می‌پردازد و نشان می‌دهد که حتی بدون ملاقات او، عشقش به او را تجربه می‌کند. همچنین با اشاره به نگاه معشوق و نغمه‌خوانی، نشان می‌دهد که این احساسات او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و او را از خود بی‌خود کرده است. در نهایت، شاعر به عمق هیجان و احساساتش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که تمام این حالات به خاطر وجود معشوق در زندگی‌اش است.
چو عندلیب نه از باده ی کهن مستمفریب نکهت گل کرده در چمن مستم
هوش مصنوعی: مثل بلبل، نه به خاطر شراب قدیمی، بلکه به خاطر عطر گلهایی که در باغستان به مشام میرسد، سرخوش و شاداب هستم.
نسیم کوی تو در باغ می برد هوشمخیال روی تو دارد در انجمن مستم
هوش مصنوعی: نسیم از سمت تو در باغ وزیدن گرفته و عقل من را در پی تصویر تو به خود مشغول کرده است، به طوری که در جمع دوستانم نیز تحت تأثیر تو هستم و مست و سرخوشم.
ترا ندیده به وصف تو عشق می بازمچو بلبل قفس از نکهت چمن مستم
هوش مصنوعی: من به عشق تو مینگرم و احساس میکنم که مانند بلبل گلی در قفس، به عطر و بوی چمن مست و شگفتزده هستم، حتی بدون اینکه تو را دیده باشم.
مکن کرشمه که کار مرا نگاه تو ساختبه جام باده چه ریزی دگر، که من مستم
هوش مصنوعی: اهمیت نده به زیباییهایت، چون سبب نگاه تو به من شده است. دیگر چه میتوانی به آن جام شراب اضافه کنی، وقتی که من از عشق تو مست و شیدا هستم؟
سلیم بیخودم از نغمه ی صریر قلمز بانگ تیشه ی خود همچو کوهکن مستم
هوش مصنوعی: من به خاطر صدای دلنشین قلم، بی‌خود و غرق در خیال شدهام و مانند یک کوهکن سرمست از صدای تیشهام هستم.