شمارهٔ ۷۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دعوت به شادی و رهایی از غم‌ها می‌کند. او پیشنهاد می‌دهد که بیایید همراه با هم، به کمک چتر شادی و با نوشیدن باده، دل‌های‌مان را از غبار غم پاک کنیم. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که باید از لباس عزا آزاد شویم و به زندگی نور و سرزندگی ببخشیم. شاعر می‌گوید که تا زمانی که می‌نوشیم و شاد هستیم، نباید نگران مشکلات باشیم و وجود غم را نادیده بگیریم. او اشاره می‌کند که زمانه تبعات خود را می‌آورد و بهتر است بجای افسوس خوردن، از فرصت‌های زندگی استفاده کنیم و حساب خود را با زمان آشتی دهیم.
بیا که چتر سعادت ز برگ تاک کنیمچو صبح، جیب فلک را ز غصه چاک کنیم
هوش مصنوعی: بیا تا با هم به سمت خوشبختی برویم و لذتهای زندگی را تجربه کنیم. مثل صبح که تازه و شاداب است، میخواهیم غم‌ها و ناکامیهای آسمان را از بین ببریم و به شادی و امید بپردازیم.
بیار باده که در دل اگر غباری هستچو آب و آینه با روزگار پاک کنیم
هوش مصنوعی: باده بیاور که اگر در دل غمی وجود دارد، همچون آب و آینه با گذر زمان آن را پاک کنیم.
سپهر را ز لباس عزا برون آریمسر بریده ی خورشید را به خاک کنیم
هوش مصنوعی: ما آسمان را از لباس سیاه سوگواری خارج میکنیم و سر بریدهی خورشید را در خاک قرار میدهیم.
نمی خوریم غم روزگار تا می هستچه لازم است که خود را ز غم هلاک کنیم
هوش مصنوعی: تا وقتی که می، شادی و خوشی در زندگی وجود دارد، نیازی نیست که به غم و مشکلات روزگار فکر کنیم و خود را ناراحت کنیم.
زمانه می کند آن فتنه ای که می خواهدچه سود ازین که چو گل جیب خویش چاک کنیم
هوش مصنوعی: دنیا در حال ایجاد مشکلاتی است که خود میخواهد. چه فایدهای دارد اگر ما به خود آسیب بزنیم و مانند گل، به خود جراحت بزنیم؟
سلیم، فرصتی از روزگار تا داریمحساب خویش به ایام به که پاک کنیم
هوش مصنوعی: فرصتی از روزگار در اختیار داریم تا حساب و کتاب زندگیمان را بررسی کنیم و گذشتهامان را به خوبی تمیز کنیم.