شمارهٔ ۷۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاطفی پرداخته و نشان می‌دهد که زخم‌های دل کسانی که به شدت آسیب دیده‌اند، هرگز به طور کامل درمان نمی‌شوند. شاعر اشاره می‌کند که هر بار که می‌خندد، زخم‌هایش از نو باز می‌شوند و این دردها با یکدیگر مرتبط‌اند. او همچنین به تنهایی و ناامیدی ناشی از این زخم‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که درمانی برای این دردها وجود ندارد و مرهم بر زخم‌ها تنها در خیال است. در نهایت، شاعر به احساس خجالت و شرم از دردهایی که در دل دارد، اشاره می‌کند.
داغ نتواند گرفتن در دل ما جای زخموقت خندیدن نمک می‌ریزد از لب‌های زخم
هوش مصنوعی: درد و زخم در دل ما جای خود را گرفتهاند و وقتی میخندیم، زخمهایمان دوباره باز می‌شوند و زحمت بیشتری به ما میدهند.
جای یک زخم دگر چون گل بر اعضایم نماندتیغ بگشاید مگر در سینهٔ من جای زخم
هوش مصنوعی: جای هیچ زخمی بر بدنم جز زیبایی گل باقی نمانده است، مگر اینکه تیغی دوباره در سینهام زخم جدیدی ایجاد کند.
می‌برند از یکدگر ذوق جراحت هر نفسکامرانی می‌کند هر زخمم از بالای زخم
هوش مصنوعی: هر بار که از دیگری آسیب میزنند، لذتی را تجربه می‌کند و هر زخم من بهنوعی بالاتر از زخم‌های دیگر است.
خون اگر گرید کسی بر حال زار من کم استداغ‌ها دارد دلم از خندهٔ بی‌جای زخم
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر حال بد من گریه کند، برای دردها و زخم‌های من کم است؛ چون دل من از خندههای بیمورد و نابهجا، پر از غصه و غم است.
درد ما را آشنایی نیست با درمان سلیماز خجالت آب شد مرهم ز استغنای زخم
هوش مصنوعی: درد ما هیچ دوایی نمیشناسد و از خجالت، مرهمی که بر روی زخمهایمان میگذاریم، به خاطر بینیازی از درمان، به آب تبدیل شده است.