شمارهٔ ۸۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احوالات و تاثیرات عشق می‌پردازد. او از تغییرات مثبت و دلپذیری ناشی از عشق صحبت می‌کند که باعث شده‌اند او و یارانش از گرد و غبار راه عشق به صفای دل برسند. شاعر به چالش‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که آنها مانند شمعی در خون خود سوخته‌اند و به این ترتیب به خود نیز آسیب رسانده‌اند. همچنین به گذر زمان و پیری جوانان اشاره می‌کند و می‌گوید که با رسیدن به سن و سال، زندگی آسیب‌دیده، به زیبایی و لطافت تبدیل شده است. در نهایت، شاعر از این می‌گوید که اکنون خوشحالند که از سختی‌ها رها شده و به آرامش و لطافت در عشق رسیده‌اند.
ز فیض عشق تو چون حسن دلپذیر شدیمغبار راه تو بودیم، ازان عبیر شدیم
هوش مصنوعی: از لطف و محبت تو به زیبایی دلپذیری رسیدیم؛ قبل از این، تنها گرد و غبار راه تو بودیم و اکنون به عطر و خوشبویی تبدیل شدهایم.
به خون خویش علم چرب کرده ایم چو شمعکه خود نخست ز خصمان به خود اسیر شدیم
هوش مصنوعی: ما با خون خود پرچم را آراستهایم، مانند شمعی که خود ابتدا به دست دشمنان به دام افتاده است.
چو صبح، برگ خزانی زنیم بر دستاربه نوبهار جوانی چنین که پیر شدیم
هوش مصنوعی: وقتی صبح میرسد، برگهای پاییزی را بر روی دستار میگذاریم تا نشان دهیم در بهار جوانی نیز به تدریج که پیر شدهایم.
کنون خوش است که خوان سپهر بردارندز قرض پنجه کش آفتاب، سیر شدیم
هوش مصنوعی: اکنون زمان خوبی است که دورخوانی آسمان را برطرف کنند، چون که تابش خورشید ما را سیراب کرده است.
شود سلیم درشتی ملایمت در عشقحصیر آمده بودیم، چون حریر شدیم
هوش مصنوعی: ما در عشق، ابتدا با درشتی و سختی مواجه شدیم، اما کم کم به لطافت و نرمی گام گذاشتیم. از زندگی پر از مشکلات و رنج عبور کردیم و به حالتی زیباتر و دلپذیرتر رسیدیم.