شمارهٔ ۸۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت ناامیدکننده و دشواری که گروهی از دوستان و یارانشان در آن قرار دارند، اشاره می‌کند. آن‌ها همچون گل‌هایی در چاک گریبان یا لاله‌هایی در لباس شهیدان، در حال تحمل رنج و اندوه هستند. همه آن‌ها به فکر چیزی هستند که آرامششان را برهم می‌زند و در عین حال در جمعی پراشفته نشسته‌اند. در حالی که دیگران در حال لذت بردن از زندگی هستند، آن‌ها فقط نان خشک و تنگدستی نصیبشان شده و به نظر می‌رسد هر گونه تحرکی برایشان دردآور است. شاعر به تلخی از زندگی بی‌رحم و ناامیدکننده صحبت می‌کند.
ما همچو گل به چاک گریبان نشسته‌ایمچون لاله در لباس شهیدان نشسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما مانند گل در چاک گریبانها نشسته‌ایم، مانند لاله‌هایی که در لباس شهدای از جانگذشته زیباتر از همیشه جاودانه شدهاند.
هر یک به فکر طرّه‌ای آشفته‌خاطریمجمعیم دوستان و پریشان نشسته‌ایم
هوش مصنوعی: هر کدام از ما در دل نگران یک مسأله خاص هستیم. گرچه دور هم جمع شدهایم و دوستانه نشسته‌ایم، اما در واقع دلهره و نگرانیهای خود را در سر داریم.
یاران و بوی گل همه در سِیْرِ گلشنندما همچو غنچه پای به دامان نشسته‌ایم
هوش مصنوعی: دوستان و عطر گل همه در حال گردش و لذتبردن از باغ هستند، اما ما مانند غنچهای هستیم که در دامان خود نشسته‌ایم و از این زیباییها بیخبر ماندهایم.
جز نان خشک، قسمت ما نیست از جهانگویی مگر به سفرهٔ دهقان نشسته‌ایم
هوش مصنوعی: به جز نان خشک، چیزی نصیب ما نمیشود از این دنیا. انگار که ما فقط در کنار سفره یک کشاورز نشسته‌ایم.
جنبیدن است باعث آزار ما سلیمگویی چو تیر بر سر پیکان نشسته‌ایم
هوش مصنوعی: جنبش و حرکت ما را آزار میدهد، مثل این است که بر سر ما تیر نشسته باشد و هر لحظه ممکن است آسیب ببینیم.