شمارهٔ ۸۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ضعف جسمی و روحی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس به اندازه او نمی‌تواند احساساتش را درک کند. او حس می‌کند که از دل مجروحش باید نفسی برآورد و این نفس مانند غنچه‌ای است که پُر از احساسات درونی‌اش می‌شود. شاعر همچنین به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که سیاهی غم به او حمله می‌کند و او را مانند سرشک از مژگانش می‌سازد. در نهایت، شاعر تعریف می‌کند که چطور خاطرات خوش دلش را آزار می‌دهد و بهار برای او شبیه طوطی رم‌کرده‌ای است که دیگر در چمن نمی‌تواند شادی بیاورد. او به دشمنان خود اشاره کرده و می‌گوید که آن‌ها هم با او سازگاری ندارند، زیرا هر تار موی او مانند خار به او زخم می‌زند.
تنم ز ضعف بود رشته ای ز پیرهنمکسی چو من نتواند شدن، منم که منم
هوش مصنوعی: بدن من به خاطر ضعف، مانند رشتهای از پیراهنم سست شده است. هیچ‌کس نمی‌تواند مانند من باشد، من همان کسی هستم که هستم.
برآورم نفسی چون ز سینه ی مجروحشود چو غنچه لبالب ز لخت دل دهنم
هوش مصنوعی: وقتی که از درونم فریادی برمیخیزد، مانند غنچه‌ای که از دل شکفته می‌شود، احساساتم به زبان میآید و بیان می‌شود.
دهد سیاهی آن را چو گرد سرمه به بادزند چو بر صف مژگان، سرشک صف شکنم
هوش مصنوعی: سیاهی چشمانش مانند سرمه است که با وزش باد به اطراف پراکنده می‌شود. وقتی که بر روی مژگانش میریزد، اشکش همچون صفی از ستمکاران به حرکت درمیآید.
به گرد خاطر من خرمی نمی گرددبهار، طوطی رم کرده ای ست از چمنم
هوش مصنوعی: در ذهن من، بهار شادی و سرسبزی نمیآورد، مثل طوطیای که از چمن فرار کرده است.
سلیم، خصم به من سازگار چون باشد؟چنین که هر سر مو گشته خار پیرهنم
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که دشمن من به من با محبت رفتار کند؟ در حالی که هر تار موی من شده است مانند خار در لباس من.