شمارهٔ ۸۴۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی متغیر و دوگانه از شاعر است که گاهی در حالت مستی و گاهی در حالت خمار به سر می‌برد. او از درد و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید و احساس تنهایی و افسردگی را به تصویر می‌کشد. او در جستجوی گلشن و زیبایی‌هاست، اما همواره از آن‌ها دور است و در عالم خاکی خود دچار محدودیت و حبس شده است. در نهایت، او بدون وجود محبوبش احساس غم و افسردگی می‌کند و خود را از خوشی‌های بهار نیز محروم می‌بیند.
گه مستم و گاه در خمارماین است تمام عمر کارم
هوش مصنوعی: گاهی در حالت شادی و سرخوشی هستم و گاهی در حالت غم و اندوه. این دو حالت، همیشه جزء زندگی من بوده است.
از پاره ی دل، سرشک چون گلآیینه شکسته در کنارم
هوش مصنوعی: از دل شکستهام، اشکهایی همچون گلهای ریز و زیبا کنارم وجود دارند.
چندم ببرد به سیر گلشن؟از روی نسیم، شرمسارم
هوش مصنوعی: چند بار به باغ گل میروم؟ از نسیم، احساس خجالت میکنم.
از عالم خاک، پای عنقاببریده ز تیغ کوهسارم
هوش مصنوعی: از دنیای خاکی جدا شدهام و از بلندیهای کوه مانند پرندهای به نام عنقا به پرواز در آمدهام.
پیچیده ام آنچنان که افتندمرغان به قفس ز شاخسارم
هوش مصنوعی: من به قدری در خودم گره خوردهام که مانند پرندگانی که در قفس گرفتار میشوند، در دام افتادهام.
بی آن گل رو، سلیم بگذشتافسرده تر از خزان، بهارم
هوش مصنوعی: بدون آن گل زیبا، من با حالتی غمگین و افسرده از کنار گذشتم، مانند این که در بهار، خشکی و پژمردگی فصل خزانی را تجربه میکنم.