شمارهٔ ۸۵۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساسات و تجربیات شاعر است که از بزم می و زیبایی‌های آن صحبت می‌کند. شاعر به نوعی نشان می‌دهد که از بزم می مانند شمشیر برای جنگ بیرون آمده و خونریزی و زیبایی را با هم درآمیخته است. او همچنین اشاره می‌کند که هیچ‌کس از صحبت‌های گیج و مضطرب خوشحال نمی‌شود و خود او نیز از ویرانی‌های درونش ناراحت است. در ادامه، شاعر به دشواری در دستیابی به خوشی و لذت اشاره کرده و می‌گوید که بادهٔ او همچون لعل از سنگ بیرون می‌آید. در نهایت، از ناتوانی‌اش سخن می‌گوید و ناله‌اش را مانند صدای چنگ توصیف می‌کند. به طور کلی، شعر به بیان عواطف عمیق و چالش‌های درونی شاعر پرداخته است.
ترک من کز بزم می گلرنگ می‌آید برونهمچو شمشیر از برای جنگ می‌آید برون
هوش مصنوعی: دوست و یاری که از میخانه با نوشیدنی خوش‌رنگ و خوشبو خارج میشود، مانند شمشیری است که برای نبرد آماده میشود.
رسم خونریزی به دست و تیغ او زیبنده استاین حنا از دست او خوش‌رنگ می‌آید برون
هوش مصنوعی: خونریزی به وسیله تیغ او کار زیبایی است و این حنایی که از دست او می‌آید، رنگش بسیار زیبا و دلنشین است.
هیچ کس از صحبت آشفتگان خوشدل نرفتمور از ویرانه‌ام دلتنگ می‌آید برون
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از گفت و شنود کسانی که دچار آشفتگی و بیقراری هستند، خوشحال نمی‌شود. مور در دل ویرانههایم میگردد و غمگین می‌آید.
نیست آسان ساغر عشرت گرفتن از فلکبادهٔ ما همچو لعل از سنگ می‌آید برون
هوش مصنوعی: به دست آوردن لذت و شادی از زندگی کار سادهای نیست، چرا که مانند خارج شدن شراب از سنگ، نیاز به تلاش و گذراندن مراحل دشواری دارد.
بس که گشتم ناتوان، هرگاه می‌نالم سلیمناله‌ای گویی ز تار چنگ می‌آید برون
هوش مصنوعی: من به قدری خسته و ناتوان شدهام که هر بار صدای شکایت من به گوش میرسد، گویی نالهای شبیه صدای تار موسیقی از من بیرون می‌آید.