شمارهٔ ۸۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بزم و محفل عشق دعوت می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با مهربانی و زیبایی خود، فضای دل‌انگیزی ایجاد کند. او به شنونده می‌گوید که در راه عشق، به گفته‌های دیگران اعتماد نکند و بهتر است از خود علم و آگاهی داشته باشد. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که نباید دل خود را با غم و اندوه زمانه پیر کرد و باید به جای آن، جوانی و شوق زندگی را در خود زنده نگه دارد. در پایان، او به خود می‌گوید که در جستجوی وصل معشوق، نباید خود را گم کند و همچنین اشاره می‌کند که می‌تواند با کمک روح الهی و با زبانش، به جهان جدیدی دست یابد.
رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کنشکفته شو ز می، از چهره گلفشانی کن
هوش مصنوعی: به محفل تو آمدهایم، لطف کن و با شادی و شکوفایی از شراب خوشبو لذت ببر، چهرهات را چون گل زیبا کن.
به حرف خضر مکن اعتبار در ره عشقسخن بپرس، ولی خود هر آنچه دانی کن
هوش مصنوعی: به دنبال نصیحتهای دیگران نباش و به آنها اعتماد نکن. در مسیر عشق، سؤال کن و یاد بگیر، اما در نهایت خودت باید بر اساس علم و تجربهات عمل کنی.
به آب و رنگ چو گل منت بهار مکشچو شمع چهره ای از سوز دل خزانی کن
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیتی مانند گل در فصل بهار نباش، زیرا مانند شمع نباید از درد و رنج درون خود، چهره ای غمگین و پژمرده داشته باشی.
غم زمانه ترا پیر کرد ای غافلبگیر ساغر و چون شاخ گل جوانی کن
هوش مصنوعی: غمهای روزگار، تو را پیر کرده است. ای بیخبر، میزی به زندگی و با نوشیدن شراب، جوانیات را مانند شاخههای گل تازه کن.
به خویش گم شدی از فکر وصل او ای دلکه گفته بود به عنقا، هم آشیانی کن؟
هوش مصنوعی: ای دل، تو در فکر وصال او آنچنان غرق شدهای که خود را گم کردهای؛ مگر نه اینکه او گفته بود که با عنقا هم نشین شو؟
سلیم، روح نظیری ترا مددکار استبرآر تیغ زبان و جهانستانی کن
هوش مصنوعی: سلیم، روحی مانند تو را یاری میدهد، پس تیغ زبانت را به کار بگیر و جهانی بزرگ را بساز.