شمارهٔ ۸۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و دوری از عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگرچه به دنبال وصال یار خود است، اما به شدت غافل از خود و هویت خویش شده است. عشق برای او همچون بازی کودکانه‌ای با غبار وجودش شده و در نهایت، محبت او به دیگران، جانش را به حسرت تبدیل می‌کند. شاعر از سوزش و فداکاری در زندگی برای دیگران صحبت می‌کند و در عین حال به تلاش برای شناخت و رهایی از بندهای خود اشاره دارد. در پایان، او خود را در مقایسه با دیگران توصیف می‌کند که به جای غنچه شدن در کنار یار، باید به خود بپردازد و در کنار هویت خویش قرار گیرد.
خاطر من نشکفد از وصل یار خویشتناین چمن رنگی ندارد از بهار خویشتن
هوش مصنوعی: دل من از نزدیکی و وصال معشوق شاد نمیشود، زیرا این باغ هیچ زیبایی و رنگی از بهار خود ندارد.
عشق از بس غافلم کرده ست از خود، می کنمهمچو طفلان خاکبازی با غبار خویشتن
هوش مصنوعی: عشق به قدری من را از خود بیخبر کرده که مانند کودکان با خاک و غبار وجود خود بازی میکنم.
آخر کار محبت، جان به حسرت دادن استمی تراشد کوهکن سنگ مزار خویشتن
هوش مصنوعی: در پایان عشق و محبت، باید جان را با حسرت فدای آن کرد. کسی که کوه را میکَند، در حقیقت سنگی برای یادبود خودش شکل میدهد.
در تمام عمر می سوزم برای دیگرانآتشم، آتش نمی آید به کار خویشتن
هوش مصنوعی: در طول عمرم برای دیگران تلاش کرده و رنج میبرم، اما برای خودم هیچ فایدهای ندارم و آتش وجودم به خودم نمیرسد.
سهل باشد گر سوار توسن گردون شویجهد کن تا چون صبا گردی سوار خویشتن
هوش مصنوعی: اگر سوار اسب چرخش جهان شوی، آسان است؛ اما تلاش کن که همچون باد، بر مرکب خود سوار شوی.
هرکسی سر در کنار یار دارد، من سلیممی نهم چون غنچه شب سر در کنار خویشتن
هوش مصنوعی: هر کسی محبوبی در کنار خود دارد، اما من مانند یک غنچه شب، تنها به خودم پرداختهام و سرم پایین است.