شمارهٔ ۸۷۲

هوش مصنوعی: این شعر به تمایل انسان به لذت و زندگی می‌پردازد. شاعر از نوشیدن پیاله‌ای از دست ساقی سخن می‌گوید و به زیبایی گل‌ها اشاره می‌کند. او به ناصحان می‌گوید که اگرچه سخن آنها را نمی‌شنوند، اما خوب است که خود را در لذت‌های زندگی حل کنند. شاعر از مستان خواهان ائتلاف و دوری از تنهایی است و بر این باور است که گناه بنده برای شخصی بی‌چیز، زیباست، چون او چیزی برای بخشیدن ندارد. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از خست و دزدی دور نگه‌دارد و می‌گوید که رنجش از دیگران آسان است، اما رنجیدن از دوست سخت‌تر است.