شمارهٔ ۸۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به مسائل عشق و انتظار اشاره دارد. شاعر از بی‌پاسخی معشوق و عدم مساعدت او می‌نالد و به احساس خستگی و درد ناشی از زخم‌های قدیمی خود اشاره می‌کند. او همچنین به ناکامی و حسرت در عشق اشاره دارد و به نوعی خواهان تغییر در سرنوشت خود است. در نهایت، عشق را به عنوان نیرویی توصیف می‌کند که او را به زمین انداخته و از یک حالت تسلیم به حالتی از امید و تلاش برای تغییر یاد می‌کند.
روی ننمایی، نباشد تا رخت پرداختهچند چون آیینه می نازی به حسن ساخته
هوش مصنوعی: اگر روی خود را نشان ندهی، نمیتوانم به زیباییات نگاه کنم، چون مانند آینهای هستی که به زیبایی خود مینازی.
وعده اش با دیگران، وز انتظار او مراخشک شد همچون صراحی، گردن افراخته
هوش مصنوعی: انتظاری که از او داشتم، باعث شده که احساس خشکی و بیحالی کنم، مثل یک کوزه خالی که دراز کشیده و دیگر نمیتواند چیزی را در خود جای دهد.
لذت زخم کهن را مرهم ای دل از تو بردفکر تیر تازه ای کن چون حریف باخته
هوش مصنوعی: ای دل، دیگر زخم قدیمی را مداوا نکن، بلکه باید به فکر زخم تازهای باشی، مانند کسی که در بازی شکست خورده و نیاز به تجدید نظر دارد.
در سر کوی مغان، طفلی که آید در وجودخاتم جم آورد با خود چو طوق فاخته
هوش مصنوعی: در سر کوی مغان، کودکانی میآیند که مانند جواهری گرانبها با خود دارند، درست مانند گردنبند زیبا و ارزشمندی که به دوش فاختهای باشد.
بی شکستی نیست یک مو در سراپایم سلیمعشق، پنداری مرا از آسمان انداخته
هوش مصنوعی: بدون تردید، هیچ نواقصی در وجودم نیست و تمام وجودم عشق است. انگار که از آسمان به زمین افتادهام.