شمارهٔ ۹۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات ناپایداری و لذت‌های زودگذر در زندگی اشاره دارد. شاعر از خالی شدن شیشه باده و پایداری گل امیدش در میان بزم‌های شلوغ و پر از بی‌توجهی یادی می‌کند. او به زیبایی‌های زندگی، به‌ویژه در شب و عشق، اشاره کرده و آرزو دارد که نوشته‌اش رنگ و بوی زندگی داشته باشد. همچنین، او از حس شرم و تاثیر زیبایی بر دیگران سخن می‌گوید. در کل، شعر به موضوعاتی چون عشق، امید و زیبایی‌های زودگذر زندگی پرداخته است.
به بزم می کشان لاابالیتهی شد شیشه، جای باده خالی!
هوش مصنوعی: در جمعی که به خوشگذرانی پرداختهاند، شیشهای که روزی پر از شراب بود، اکنون خالی شده و دیگر چیزی برای نوشیدن نیست.
ترم از ابرهای خشک ایرانخوشا هند و هوای برشکالی
هوش مصنوعی: از ابرهای خشک ایران ناراحت هستم، اما خوشحالم که در هند هوای بارانی و دلپذیری وجود دارد.
گل امید من تا کی به بزمششود پامال چون گل های قالی
هوش مصنوعی: گل امید من چه زمانی در مهمانیاش زیر پا خواهد ماند، مانند گلهای قالی که همیشه زیر پا هستند.
ترا شب تا سحر دارد در آغوشخوشا احوال تصویر نهالی
هوش مصنوعی: تو تا صبح در آغوشی آرام و شیرین هستی و تصویر تو مانند نهالی است که حال خوشی دارد.
به اشکش تر کنم دل را بپیچمکه مکتوبم نباشد خشک و خالی
هوش مصنوعی: میخواهم با اشکهایم قلبم را نرم کنم تا نوشتهام پر از احساس باشد و بیروح و بیاحساس نباشد.
سلیم از ماه من شرمنده گرددکند خورشید اگر صاحب کمالی
هوش مصنوعی: اگر کسی از زیبایی و کمال برخوردار باشد، حتی نور خورشید هم در برابر او احساس کمفروغی می‌کند و خجالت میکشد.