شمارهٔ ۹۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر عشق، عواطف عمیق و پیچیده‌ای بیان شده است. شاعر خود را در میانه‌ی نبردی توصیف می‌کند و احساساتش را به شکل مشتاقانه‌ای بیان می‌کند. او از اسارت عشق و جذابیت ابروان معشوقش سخن می‌گوید و تلاش می‌کند تا از این درد و اندوه خاموش بماند. شاعر نمی‌خواهد مانند گلی از باغی پژمرده شود، بلکه می‌خواهد با وجود مشکلات، همچنان به عشقش ادامه دهد و در جستجوی آن، خود را گرفتار می‌کند. نهایتاً، او به نوعی دیوانگی و سرگردانی در پی آرزوهایش اشاره می‌کند.
در دعوی عشق تو نه آهی، نه فغانیچون تیغ درین معرکه ماییم و زبانی
هوش مصنوعی: در ادعای عشق تو نه صدایی از ناله و فغان است، ما همچون شمشیر در این میدان، ساکت و بیزبان هستیم.
می آید و دارد ز پی جان اسیرانچین در خم ابرو، چو خدنگی به کمانی
هوش مصنوعی: دختران زیبایی که با ابروهای خمیده و دلربا به دنبال جان دلباختگان میآیند، همچون تیرهایی هستند که از کمان رها میشوند.
خاموش ازان گشته ام از شکوه که دارمهمچون گره ابروی او قفل زبانی
هوش مصنوعی: به خاطر نالیدن و شکایتی که در دل دارم، ساکت شدهام. مانند قفل زبانی که به خاطر گره ابروی او بسته شده است.
سودای گلم نیست، همان به که ازین باغچون شمع زنم بر سر خود برگ خزانی
هوش مصنوعی: علاقهای به زیبایی گلها ندارم، بهتر است که همچون شمع، در این باغ بر سر خود ورقهای پاییزی را بسوزانم.
در بادیه گیرد خبر از مجمع طفلاندیوانه ز هر قافله ی ریگ روانی
هوش مصنوعی: در بیابان، خبر از جمع بچههای دیوانه به هر کاروانی از ریگهای در حال حرکت میرسد.
بر خود چه سلیم از پی هیچ این همه پیچممویی شدم از آرزوی موی میانی
هوش مصنوعی: من برای به دست آوردن چیزی که میخواهم، خود را به زحمت میاندازم و در پی آن به پیچیدگیهایی دچار شدهام، شاید به اندازه پیچ خوردن مویی، که به خاطر آرزوی داشتن موی میانی است.