شمارهٔ ۹۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلی پر از درد و احساس سخن می‌گوید که مانند لاله می‌سوزد و هرچند در جمعی شاد هست، اما همچنان غمگین و بی‌قرار است. او به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که بلبل (نماد عشق و شوق) اگر بتواند زیبایی را ببیند، شاداب‌تر خواهد بود. شاعر با نالیدن از درد و بی‌پناهی، آرزوی ملاقات با یارانش را دارد و به نوعی حسرت دوری از وطن و یا دوستانش را ابراز می‌کند. در نهایت، او به تنهایی و بی‌خبری دیگران از حالش اشاره دارد.
دلم چون لاله افروزد ز داغیشود روشن، چراغی از چراغی
هوش مصنوعی: دل من مانند لاله در آتش سوزان است و از شدت احساس، روشنیاش بیشتر میشود، همچون نوری که از نور دیگر میتابد.
به بزم آرایی این تیره طبعانعبث چون شمع می سوزم دماغی
هوش مصنوعی: در جمع و مهمانیهایی که افراد با روحیههای تیره و ناامید حضور دارند، من مثل شمع میسوزم و تلاش میکنم تا جوی شاداب و دلپذیری ایجاد کنم.
گل از نظاره منع او نمی کرداگر می داشت بلبل چشم زاغی
هوش مصنوعی: اگر بلبل دلش به زاغ نمیافتاد و از چشم زاغ میترسید، گل هرگز از زیباییاش چشمپوشی نمیکرد.
ز شوق سرو قدی، چند نالانروم چون آب از باغی به باغی؟
هوش مصنوعی: به خاطر عشق و اشتیاقی که به محبوب دارم، آیا مثل آبی که از باغی به باغی میرود، باید دائماً در حال ناله و آه و ناله باشم؟
که یاد آرد سلیم از ما غریبان؟نمی‌گیرد کس از عنقا سراغی
هوش مصنوعی: کیست که خاطرهای از ما غریبها داشته باشد؟ هیچکس سراغی از آن پرندهی افسانهای نمی‌گیرد.