شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بحث و گفت‌وگو در جمعی اشاره می‌کند که بی‌هدف و بی‌سر و سامان است. او از سخنانی بی‌معنا و بی‌پایه همچون کسانی که در بیابان می‌گردند صحبت می‌کند و به حالت سرخوشی و هرزگویی برخی از اعضای جمع اشاره دارد. در نهایت، این کلمات را به تجسم افرادی تشنه و بی‌روح در بیابان تشبیه می‌کند.
کار با جمعی مرا افتاده در بحث سخنبی سر و پا جمله همچون ساکنان بادیه
هوش مصنوعی: من در میان جمعی گرفتار بحث و گفتگو شدم، اما این سخنان بیمعنی و بی‌پایه است، مانند ساکنان بیابان که از موضوع اصلی دورند.
هرزه گویی چند همچون سرخوشان انجمنمرده رنگی چند همچون تشنگان بادیه
هوش مصنوعی: بعضی افراد بی‌هدف و بی‌معنا صحبت میکنند مثل افرادی که در جمع خوشحال هستند، و برخی دیگر مانند مسافران خشک و تشنه در بیابان، تنها به دنبال راهی برای سیراب شدن هستند.