شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بلبل مستی سخن میگوید که صدای خوشش را از او گرفتهاند و حالا از غفلتش حس خوبی داشت، اما افسوس که در این وضعیت، هوشیاری و لذت را هم از او گرفتهاند. شاعر احساس اندوه و حسرت میکند که این ذوق و شوق از او سلب شده است.
آن بلبل مستم که خروشم بردندذوق سخن از لب خموشم بردند
هوش مصنوعی: این بلبل خوشحال من که صدایش را از من گرفتند و لذتی که از گفتن داشتم را از من گرفتند.
در عالم غفلتم عجب ذوقی بودافسوس که آن پنبه ز گوشم بردند
هوش مصنوعی: در دنیای بیخبریام، تجربهای شگفتانگیز داشتم. افسوس که آن حالت خاص و زیبا از من گرفته شد.