شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و زلالی گلستان اشاره می‌کند و آن را با احساسات عمیق خود پیوند می‌زند. او از غم و اندوه ناشی از ویرانی عالم می‌گوید و این احساسات را به گریه‌ای که جان او و گل و گیاه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، نسبت می‌دهد. به عبارتی، برای شاعر، ارتباط عمیق و زیبای طبیعت با احساسات انسانی اهمیت دارد.
تا شد مه من سرو گلستان طبشاز لاله و گل پر است دامان طبش
هوش مصنوعی: زمانی که ماه من به اوج زیبایی خود رسید، دامن گلستان از رنگ و بوی لاله و گل پر شد.
روزی که خراب می کنی عالم راای گریه ی من، جان تو و جان طبش
هوش مصنوعی: روزی که با اشکهای تو، این جهان را به هم میریزی، جان تو و جان عشق تو نیز در این بین فدای این حال میشود.