شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر به موضوع فقر و کمبود می‌پردازد. او از کرم و بخشش خداوند یاد می‌کند و می‌گوید که همواره در فقر است و به دنبال عذر و دلیل برای دریافت نعمت‌هاست. شاعر به ناامیدی خود اشاره کرده و می‌پرسد که تا کی باید وعده‌های پوچ را بشنود، و در نهایت به این نکته می‌رسد که ممکن است وضع او به بدی تغییر کند.
ای از کرم تو بخل دایم در تنگکجواج رود به راه، عذر تو چو لنگ
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر لطف و کرمت همیشه در تنگنای مشکلات گیر کردهام، به راهی میروم که عذر تو هم به خاطر ناتوانیات همچنان لنگ است.
تا کی به خزانه ام دهی وعده ی زر؟آتش به خزانه ی تو افتد چو تفنگ!
هوش مصنوعی: چقدر از تو وعده طلا بگیرم؟ اگر آتش به گنجینهی تو بیفتد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟