شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خواب و دیدار با بوتراب (امام علی) صحبت می‌کند و می‌گوید پس از دیدن او، دیگر خواب خوشی نمی‌بیند. بوتراب را پادشاه حقیقی و گنجینه وجود دنیا می‌داند. او بهشتی که در خاک بوتراب است را تأکید می‌کند و به آفتاب و ماه نیز اشاره می‌کند که چگونه نور آنها در غیبتش محدود شده است. در نهایت، شاعر درخواست می‌کند تا زمینه‌ای برای ارتباط با عالم معنوی فراهم شود. شعر به زیبایی به تبعات روحانی و معنوی وجود امام علی اشاره دارد.
تا دیده ام بخواب شبی بوتراب راچشمم دگر بخواب ندیده است خواب را
هوش مصنوعی: هرگز خواب آرامی نداشتهام چون هر بار که خواب دیدهام، به یاد بوتراب بودهام و از آن خواب لذت نبردهام.
شاه نجف که نقد وجودست در جهانگنج وجود اوست جهان خراب را
هوش مصنوعی: شاه نجف، که وجود او در دنیا بینظیر است، ثروت وجود او بهعنوان گنجی در میان ویرانیهای جهان به شمار میآید.
هر کس که یافت خاک در او بهشت یافتآری بهشت خاک درست این جناب را
هوش مصنوعی: هر کسی که در وجودش ویژگیهای خوب و ارزشمندی را پیدا کند، مانند این است که به بهشت دست یافته است. آری، صحبت از وجود چنین شخصی این است که او را بهشت خاکی مینامند.
ای آفتاب تا شده یی در نقاب غیبظلمت گرفته است بر افکن نقاب را
هوش مصنوعی: ای خورشید که در پشت پرده غیبت پنهان شدهای، ظلمت بر عالم سایه افکنده است، پس پرده را کنار بزن و نور خود را بنما.
تا ماه نو بشکل رکابت بر آمدهصد حسرت است بر مه نو آفتاب را
هوش مصنوعی: وقتی که ماه نو به شکل زیبای خود ظاهر میشود، احساس حسرت بر آفتاب نو و تازه در دلمان افزایش پیدا می‌کند.
مه را اگر مجال عنان گیری تو نیستچندان مجال ده که ببوسد رکاب را
هوش مصنوعی: اگر امکان کنترل ماه را نداری، حداقل اجازه بده که آنقدر نزدیک شود که بتواند رکاب تو را ببوسد.
اهلی نظر بعالم روحانیان گشادتا سرمه ساخت خاک در بوتراب را
هوش مصنوعی: اهلی، به روحانیان نگاه کرد و فهمید که چگونه سرمه، از خاک در بوتراب ساخته میشود.